Bu köpek milletinin ne hinoğluhin

l: olduklarına dair bi öykü de benden.
Lise 1. sınıfa gidiyorum, sabahçıyım ve ortalık zifir karanlık ve ıssız. Yaya olarak giderken yolumun üzerine uyumakta olan bir köpecik çıkar. Hayvan zavallı bir görüntü sergilemektedir ve bu durum bende Zaloğlu Rüstemvari bir etki uyandırır. Bütün ihtişamımla köpeciğe bir "hoşt" çekerim. Hayvancık süklüm püklüm kalkar ve başı öne eğik benim gireceğim sokağa girer, ben de ardından tabi. Fakat o da ne! Sokakta 4 tane daha köpek yanyana yatmıyor mu.. Vay sen misin arkadaşımıza hoşt diyen, bunlar beşi birden peşime bir düştü, ortalık nasıl inliyor anlatamam. Sokagın çıkışında panikle geriye baktığımda efendilerin kovalamacayı ilk metrelerde kesip yeniden yatış pozisyonu aldıklarını ibretle görmemle 2. madara pozisyonuna girmem :jocolor: aynı anda olmuştu. Ya bu tabansıza bu kadarı bile çok dediler, veya attığım depar üzerine yetişemeyeceklerini anlayıp anında pes ettiler. Hayatımın rekorunu kırdım orada sanırsam.
İşte o gün bu gündür kendilerine saygı ve hürmette hiç kusur etmem. Bak matematikten de anlıyolarmış, halbuki ben o sene çakmıştım o dersten. Şimdi saygım bi kat daha arttı kendilerine :queen: