Benim için tarifi sözle anlatılamıcak birşey.
Sözüm meclisten dışarı,ben motoruma kesinlikle,nebenzin parası için,park sorunu olmadığı için,bakımları daha kolay vs. bunlar için kesinlikle binmiyorum.
Akşam paydos olduğunda,kyafetlerimi motorun başında giyinirken,resmen mutasyona uğruyorum.Kendimi okadar özgür,okadar mutlu,okadar farklı hissediyorumki ''motorculardan bile farklı hissedecek kadar yoğun yaşıyorum duygularımı''
Çünki ben motor ''SÜRÜCÜSÜ'' değilim.Motor sürücüsü,evinden işine,işinden evine sadece ve sadece ulaşım aracı olarak kulanırlar,bu tipteki insanlara hiç bir şey sölemiyorum,bilakis saygı duyarım.Fakaaaaaaaaaaattt,muhabbet esnasında,kardeşim abartmayın altı üstü bir motor işte,bukadar uçmaya gerek yok,neyse sen boşver motoru felan şimdi,geçen günki maçı seyrettinmi?...gibisinden edilen sözler beni adeta çileden çıkarıyor,çıldırıyorum resmen.
İnanılmaya bilir belki ama söylemek istiyorum...
''Hayatımın iki anında tarifi olmayan bir mutluluk hissediyorum.
1-Oğlumu kucağıma aldığım zaman ve bana baba diyip bacaklarıma sarıldığı an.
2-Motorun üstüne sağım tarla,solum tarla bir yerde veya yeşillik de olabilir ''yeterki insan olmasında'' sakin bir hızda akıp gitmek.