- Katılım
- 9 Nis 2025
- Mesajlar
- 51
- Motosikleti
- Cb125f
- Konu Yazar
- #1
Babamın yanında, sanayideki atölyemizde çalışıyordum. Makine işimiz vardı, özellikle pres işleriyle uğraşırdık. Tersanelerden gelen fason işleri de biz yapardık. Dört yılı aşkın bir süredir oradaydım, ta ki düne kadar. Paydos ettikten sonra babam çağırdı beni yanına. “Durum iyi değil, iş yok,” dedi. Zaten farkındaydım. Son altı aydır düzgün maaş alamıyorduk, hala iki ay önceki maaşım duruyoy, neredeyse iki maaş alacağım var, senenin başından beri mesailer de ödenmedi. Ama ben yine de sesimi çıkarmadan çalıştım. Sonuçta aile atölyesiydi. Gece yarılarına kadar, 12-1lere kadar çalıştığım oldu, yemek molası dahil hiç bir mola yapmadan çalıştığım da oldu. Ama hiçbir zaman yeterli görmediler beni, hep daha fazlasını istediler. Ben elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım, ama ne yaptıysam olmadı. Aldığım maaş da zaten ortalamanın çok altındaydı. İlk işe girdiğimde neredeyse iki sene boyunca sadece yol parası almıştım. Şimdiki maaşımı duyanlarsa şaşırıyordu. Ay sonunda işten çıkarılacağım. En çok canımı sıkansa borca girdiğim bir döneme denk geldi. Kimse “nasılsın, ne durumdasın” diye sormadı, zaten merak edende yok. Dizimde kist çıktı, iki kere hastaneye gittim geldim, bir kez bile “Ne oldu, iyi misin?” diyen olmadı. Dün akşam boğazımdan lokma da geçmedi sofradan kalktım gittim. Çok haksızlığa uğramış hissediyorum, ben gıkımı çıkarmadan çalıştım ne dendiyse yaptım ama gene olan bana oldu. Hayırlısı olsun, yeni iş bulmak zorundayım şimdi, bu ise beni korkutuyor. Malum sanayi ortamını bilmeyen yoktur heralde ama yinede olsun, bakılır bir çaresine. İçimi dökmek istedim.