17 ağustos sabahı çok canlar yanmıştı çok ocaklar sönmüştü... Sonrasında da çok acılar çekildi... Belki bu sitedekilerin büyük çoğunluğu bu acılara sadece dışarıdan ortak oldu; Allah onlara, yakınlarına bu acıları yaşatmadı... Zaman herşeyin ilacı derler, belki bizler bu acı günleri hayatın koşturmacası içinde unuttuk unutmaya çalıştık. Peki 17 ağustosta sevdiklerini, analarını, babalarını çocuklarını kaybedenler... Onlar unutabildi mi.? Elbette unutmadı, unutamazda.
O günlerde karınca kararınca yardım etti herkes yaraları sarmak için... Şimdi hiç sarılamayacak yaralarında aynı özveriyle, aynı hassasiyetle onların yanlarında olmamız gerekmez mi? Belki acıları hafiflemeyecek, belki dertlerine derman olamayacağız ama sadece acılarını paylaştığımızı göstermek için, dualarına ortak olmak için orada olmamız gerekmez mi ?
Savaş Abi ben orada olacağım. Eminim motosiklet.net ailesi ve yönetimi bizi yanlız bırakmayacaktır...