İçimde karanlık birşeylerin yaşadığına ve ara sıra şaha kalkıp bütün ruhumu ele geçiriğine inanmaya başladım. Bazen o kadar içim sıkılıyor ve karamsarlaşıyorum ki hiçbir şey beni mutlu edemeyecek gibi geliyor. Sonra yokoluyor ve bir zaman sonra yine geliyor. Şu anda iyi hissetmiyorum ama kötü de değilim. Boşluk kapladı içimi. Yarın arkadaşlarımla Taksim'de buluşacağım, güzel birşey ama yeterince sevinemiyorum sanki. Birşey tam değil hayatımda ama nedir bilemiyorum. Belki de yalnızlıktan sıkıldım. Kendimi yalnız hissetmek, bu iş yerinde her gece sabahlara kadar yalnız çalışmak da belki psikolojimi bozuyor ve beni karamsarlaştırıyor. Belki işimden memnun olmamam da buna etkendir. Yine de birkaç saat öncesine göre daha iyiyim. Sabaha doğru belki daha da iyi olurum. Ruh halim o kadar değişken ki bu aralar, birden fırtınalar kopabiliyor, bazen ise ölüm sessizliği oluyor içimde. Umarım yarın akşam (aslında bu akşam sayılır takvime göre) ruh halimin pozitif yönünün ön planda olacağı tutar da yeterince eğlenebilirim.