- Katılım
- 29 Haz 2005
- Mesajlar
- 410
…ayaga kalktim, bi oda galiba burasi, soguk duvarlarinda ellerimi gezdiriyoruum. Karanliktan ne duvarlarin rengi gorunuyor ne de icerde benden baska bir varligin yada nesnenin belirtisi. Ses cikartmaya korkuyorum, her attigim titrek adimdan sonra bir seye basmamanin bir bosluga daha dusmemenin rahatligi doluyor icime.
Gozum buranin karanligina alistikca etrafta benden baska hicbirsey olmadigini biraz dehsetle biraz da huzurla karsiliyorum. Karanlik bir odada biriyle ayni havayi solumak, onunla oksijenimi paylasmak istermiydim emin degilim, fakat ne kadar kalacagim belli olmayan bu yerde bir ikinci kisinin benim varligimdan haberdar olmamasi da beni kaybolmusluga dusuruyor.
Iyice kendimi toparladiktan sonra, odanin yapisini inceliyorum, duvarlar olmasi gerektiginden soguk ve bir ugultu geliyor, ruzgarin sesi bu diyorum bana seslenen, disari cagiran sesi. Kapiyi bulmaliyim, onu acip ruzgarla kucaklasmaliyim. Ellerim soguk ve yer yer islak duvarda geziniyor. Oda atlanamayacak kadar kucuk bir oda. O zaman nasil oluyor da kapiyi bulamiyorum. Tekrar tekrar gezdiriyorum ellerimi duvarda. Ellerim sertlesiyor. Harekete ettirmekte zorlaniyorum onlari. Kokusu yok, tadina bakmak zorundayim, cimento yada alci gibi bir tadi var! Etraf nasil daha da karariyor o an bir anlam veremiyorum ve neden duvarlarin yer degistirdiginin!
…gozumu actigimda, kafamda muthis bir agri ve yanagimda kurumus kan yollari oldugunu hissediyorum. Kendimi nasil bu hale geldimi hatirlamak icin zorluyorum ki hersey film seridi gibi gozlerimin onunden geciyor. Kapisiz, duvarlarindaki cimentolar yeni kurumaya yuz tutmus bir odanin icinde, ruzgarin kucaginda ve yalnizim! Yanimda sadece kocaman bir su bidonu var. Belki cimentoyu sertlestirip beni busbutun buraya hapsetmek icin kullandiklari ve bana hayat verecek olan su!
Ruzgarin sesini dinliyorum, ne gunduz ne gece oldugu belli olmayan odamda!
Bir cikis yolu bulabilirmiyim, duvarlardan birini yikabilirmiyim bilmiyorum. O kadar guclu hissetmiyorum kendimi.
Bi kahraman birakmismiydim disarida, simdi beni kurtarmasini umutla bekliycegim??
Ruzgar… seslenme bana, gelemem disari…
10.11.2005
tamamen dogaclama yazilmistir... boyle hissediyorum iste bugun kendimi...
Gozum buranin karanligina alistikca etrafta benden baska hicbirsey olmadigini biraz dehsetle biraz da huzurla karsiliyorum. Karanlik bir odada biriyle ayni havayi solumak, onunla oksijenimi paylasmak istermiydim emin degilim, fakat ne kadar kalacagim belli olmayan bu yerde bir ikinci kisinin benim varligimdan haberdar olmamasi da beni kaybolmusluga dusuruyor.
Iyice kendimi toparladiktan sonra, odanin yapisini inceliyorum, duvarlar olmasi gerektiginden soguk ve bir ugultu geliyor, ruzgarin sesi bu diyorum bana seslenen, disari cagiran sesi. Kapiyi bulmaliyim, onu acip ruzgarla kucaklasmaliyim. Ellerim soguk ve yer yer islak duvarda geziniyor. Oda atlanamayacak kadar kucuk bir oda. O zaman nasil oluyor da kapiyi bulamiyorum. Tekrar tekrar gezdiriyorum ellerimi duvarda. Ellerim sertlesiyor. Harekete ettirmekte zorlaniyorum onlari. Kokusu yok, tadina bakmak zorundayim, cimento yada alci gibi bir tadi var! Etraf nasil daha da karariyor o an bir anlam veremiyorum ve neden duvarlarin yer degistirdiginin!
…gozumu actigimda, kafamda muthis bir agri ve yanagimda kurumus kan yollari oldugunu hissediyorum. Kendimi nasil bu hale geldimi hatirlamak icin zorluyorum ki hersey film seridi gibi gozlerimin onunden geciyor. Kapisiz, duvarlarindaki cimentolar yeni kurumaya yuz tutmus bir odanin icinde, ruzgarin kucaginda ve yalnizim! Yanimda sadece kocaman bir su bidonu var. Belki cimentoyu sertlestirip beni busbutun buraya hapsetmek icin kullandiklari ve bana hayat verecek olan su!
Ruzgarin sesini dinliyorum, ne gunduz ne gece oldugu belli olmayan odamda!
Bir cikis yolu bulabilirmiyim, duvarlardan birini yikabilirmiyim bilmiyorum. O kadar guclu hissetmiyorum kendimi.
Bi kahraman birakmismiydim disarida, simdi beni kurtarmasini umutla bekliycegim??
Ruzgar… seslenme bana, gelemem disari…
10.11.2005
tamamen dogaclama yazilmistir... boyle hissediyorum iste bugun kendimi...
