Hayatımda ilk defa motor istediğimde ilk okuldaydım. Kanıma girmiş işte. Babam daha o yaştayken, "Cesedimi çiğnedemen bu eve giremezsin motorla, bir daha duymak istemiyorum" dedi. daha sonra her konusu açıldığında, abimden, annemden ve babamdan tepki aldım. Çok sert tepkiler. İlk motorumu çalşıp ünversitede aldığımda (scooter'ı saymıyorum) babam bırak benimle konuşmamayı, 2 hafta eve almadı beni. Dükkanda yatıp kalktım. 2 hafta sonra eve girdikten sonraki 1 ay içindeki tek diyaloğumuz, gemiye giderken, "Ben döndüğümde satılmış olacak o motor. Çağırır hurdacıya veririm" dedi. Vermedi. Gözüm görmesin dedi. Annem düzenli aralıklarla geldi ikna etmeye çalıştı. Yıllar geçti. ben başka bi motor aldım, bu arada kaza yaptım. Herşey en başa döndü sanki. Babam hastaneye bile gelmedi benimle. Motorun lastiklerini kesti. daha sonra gittim racing aldım, denemek istediğim için 1,5 sene kullandım. 2 tane ufak salak kaza, 1 tane büyük kaza yaptım. Hep aynı diyaloglar, aile krizleri, annemin ağlamaları vs vs.
sonra 2010 yılı geldi. Bütün motorlarımı satmıştım. Gittim kendime bi jawa aldım 73 model. Yazlığı bahçesinde git gel git gel topladım. Aylar sürdü. Bizimkiler sürekli geldiler gittiler. Motor kendine gelince, bir de çalışıp tek tek saymaya başlayınca babam bi gülümsedi. gençlik anıları canlandı sanıyorum. Sonra BMW'yi aldım. Jawayı yazlıkta bıraktım.. artık yaş 30. Motor konusunda sadece dikkatli ol aklımız sende kalıyor diyorlar..
Ama en tuhafı. Bana yıllarca yapma etme diyen abim geçen gün aradı. "Jawayı bana satsana, ankarada işe gider gelirim dedi. Apıştım kaldım...! tamam dedim... satmam.. al sana hediye.. ama efendi gibi bineceksin. Eğitim alacaksın, kıyafet alacaksın...! tamam dedi."
Sonra yazlığı aradım. Bu sene hiç gitmedim daha oraya.. neler olduğunu bilmiyormuşum. Esas şaşkınlğı yaşamamışım daha. Babama anlattım. ıkındı mıkındı, vermem motoru dedi.. Nası yani dedim? Annenle biniyoruz biz ona dedi. EHLİYETSİZ!!! Benim motor için cesedimi çiğnersin diyen, evden kovan, yıllarca kavga eden babam. Bugün 65 yaşında, 64 yaşındaki annemi de alıp, Motor ehliyeti olmadan 38 yaşında bir motorla gezmeye çıkıyorlar. Söz verdi. İlk sınavda alacak A2.
Ama tek bi şey sordum ona. Nasıl bir his dedim o elinin altındaki krom elciği çevirip o titreşimi duymak? nasıl oluyor dedim o virüs kanına girine?
Annen artık arabaya binmez oldu dedi. Pazara bile bununla gidiyoruz dedi. Nereye gidersek gidelim, insanlar durdurup bakıyorlar. Gelip dokunmak istiyorlar dedi. Ellerine sağlık harika yapmışsın dedi.
Gözlerim doldu yemin ediyorum.
Yıllarca çekiştikten sonra Albay emeklisi bir adamı 65 yaşında motorcu yaptım. Kask almış kendine. Yarım kask. yazlık mont almışlar. Görüntüye bakar mısınız?
Neden anlattım bu kadar şeyi?
Kimsenin senin isteklerine, kendi bencil hisleri ile karışma hakkı yok. Kimsenin sana zorla bir şey yaptırma hakkı yok.
Sen kendi keyfine bak. Motor tutkundan vazgeçme asla. Ve insanlara iki şeyi anlatmaya çalış.
1. Nasıl güvenli bineceğini, yaz sıcağında bile o kıyafetleri çıkarmayacağını
2 ve motor tutkusunu. Rüzgara karşı gitmenin nasıl bir his olduğunu...
Asla ve asla bu tutkundan vazgeçme. Çok pişman olursun sonra.
Bırak kabullenmeyi ve izin vermeyi. 65 yaşından sonra benim peder motora biniyorsa (hala inanamıyoru) herkes alışır bu merete.
Ağustosta izne gidecem o tarafa. Hala hayalini kurdukça bir tuhaf oluyorum.
Babam bi motorda, ben bi motorda. Annem babamın arkasında, benim arkamda kız arkadaşım.
Beraber Behramkaleye gidiyoruz. Of..!!
SON NOT: Tutkundan vazgeçersen, senden geriye bir şey kalmaz.