Canının yandığına mı üzülelim, yoksa toplumun bu kadar vurdumduymaz, pısırık, aman bana bulaşmasıncı zihniyetine mi? Aslında ikincisidir bu tip insanları içimizde asalak gibi büyütüp cesaretlendiren. Bünyemizdeki paraziti çekip atmaktan korkar olduk azıcık canımız yanacak diye. Birkaç yıl önce bir gece rüyamda tinerci tarafından bıçaklandığımı gördüm, ertesi gün bir tinerci tarafından bıçaklanmakla tehdit edildim. Boy'un dediği pisikopatlar ordusu çoğaldıkça çember de daraldıkça daralıyor. Metropolde yaşayıp ailesinden bir fertin saldırıya uğramadığı kaç kişi kaldı aramızda? Eşim ve annem bir yıl arayla kapkaççıların saldırına uğradı, eşim ve kızımı yerde sürüklediler ve hepsi derin psikolojik travmalarla yaşamaya alıştırıldılar bu toplumda. Öyle bir toplum haline geldik ki, bilinçaltı ile gerçek birbirine karışır oldu. Korkuları içimizde büyüttükçe tepkisizleşiyoruz, gerçekle yüzleştiğimiz anda ise görmezden gelip sıvışmayı tercih ediyoruz. Bizler bunu haketmiyoruz, bugün arkadaşımızın başına gelenler yarın herhangi birimizin başına gelebilir. Evet, ille cengaver olalım demiyorum, ama en azından duyarlı olabiliriz, yapabileceğimiz o kadar çok şey var ki en azından birini yapabiliriz.
Kardeşim çok geçmiş olsun, VE DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN :rendeer: (Bu arada, aynı gün doğmuşuz seninle:wiinkk: )