Hayatım boyunca bir çok köpek besledim, kangal, terier, coocker, ama gönlümün biriciği PASHA'm'dı, 90 kiloluk, kendini fino zanneden bir danua

kucağıma çıkıp yatmaya çalışan, azarladığım zaman kafasını masanın altına sokup, poposu ortada olmasına rağmen, görünmediğini sanan, ''hayır'' dediğim anda, mum kesilen, ben dolaştırırken, dizimi bir adım geçmeyen, ama başkası dolaştırmaya kalkıştığında, hızla tasmasını çekip, kol bacak kırdıran bir yaratığım vardı. kalp krizi sonucu kaybettim kendisini, ve o günden sonra (3 sene oldu) köpek alma konusunda tereddütler yaşıyorum. sanki aynı şekilde sevemeyecekmişim gibi geliyor.