Takılıyoruz, goygoy olsun diye öneriyoruz. yoksa gençlere önermiyorum tabi ki.
Ben hep demiyor muyum genç motoru değil bu diye.
ama şimdiki gençler bizden daha yaşlı yaşıyor.
Dönüp dolaşıp aynı meseleye değiniyorum ama işte bu laçkalaşmış sistemde farkındalıkla yaşamak anhedoniye sebeb oluyor.
16-18 yaşında bi stajyer var çocuk uniye gitmek istemiyor neden sence ,tek bildiği şeyde işten okuldan çıkayımda oyun oynayım bir tek oyun konuşuyor kültür yok ,ilerisi için bir gaye yok,fişi çekik çocuğun ama kendine göre mutlu sağlığın tanımında birey kendini fiziksel,ruhsal,sosyal anlamda tam bir iyilik hali diye geçer.
Bu iyilik halinde yaşıyor ise çocuk, sorun ne peki ;sorun sistem, diğerleri çocuğa hep der ki bırak dersine çalış dişini sık hayatını kurtar çünki bu sistemde bu var ya tüccar olacaksın ya da hedef hep en yükseklerde olacaksın ki toplumun üstünde genel bir refah halinde yaşayabilesin avrupada böyle değil yani bu durum. bunu kavrayamamak neden mesala ,kavrayan çocuklarda var ama meseleye sınıf farkı giriyor.
İşte, self-proleter olan ben içinde bulunduğum durumda tam iyilik halinde hissetmiyorsam pek tabii bu hem benden hem sistem kaynaklıdır yahut bunu değiştirmeye gücüm yetmiyorsa ya da tırnaklarımla kazıyarak yol almaya çalışıyorsam hayat,birileri,sistem kum dökünce sizlere soruyorum bu farkındalıkla yaşamak iş çıkışı iki biraya iyi gelir mi?