Oldukça uzun bir metin olduğu için özet geçeceğim.
Girişte, bir çok özelliği aynı olan bu 3 motor arasında yamahanın diğerlerine 2000 dolarlık bir fiyat farkı koymasının garipliğine vurgu yapılmakla birlikte sonrasında bunun nedenleri veriliyor. Hepside sıvı soğutmalı, dört zamanlı, 4 valfli, 6 vitesli, aynı teker ölçü ve özelliklerine sahip, özellik olarak aynı fren tertibatlı (disk frenler) ve süspansiyonlu.
Aslında yamahanın ilk bahsedilecek farkı 11.8:1 sıkıştırma oranının verdiği güç ve sürat üstünlüğü. Titanyum emiş valfleri ve valflerdeki elektronik kontrol. Tüm bunlar gayet uyumlu bir şekilde çalışarak yamahanın kısa sürede sorunsuzca 10000 d/d'ya ulaşmasına neden oluyor. CRF'in cbr250'de kullanılan motorun aynısını kullandığı ve teknolojik olarak ileri düzey olmayan bir motor kullandığı fakat hondanın bu uyumlu motorunun yamahanın yüksek güçlü motor arayan ve pahalı kitlesinden daha geniş bir kullanıcı kitlesine hitap etmeyi amaçladığı belirtiliyor. Hondanın sıkıştırma oranı cbr'daki gibi 10,7:1. Bu ikisinin arasındaysa karbüratörlü KLX'in 11:1 sıkıştırma oranıyla hondadan daha torklu ancak yamahadan da biraz geride olduğu. Kawasaki kıvrımlı yollarda yamahayla başedebilsede yol düzleştiğinde kazanan tereddütsüz yamaha. Ayrıca karbüratörlü olması nedeniyle zaman zaman özellikle full gaz verildiğinde klx'in tepkisinin gecikmeli olması da doğal bir sonuç. WR ve CRF ise enjeksiyonlu.
Yamahanın dağın zirvelerine doğru ilerledikçe öne geçtiği fakat bir türlü kuyruğuna yapışan KLX'ten kurtulamadığı da vurgulanıyor. Hondaysa gücünün nispeten düşüklüğüne rağmen durumu idare edecek bir mücadele verdiği ve özelliklerde virajlardaki rahatlığı ve başarısına vurgu yapılıyor. Fren sisteminin üç motorda başarılı olduğu yamaha ve kawasakide hemen başlangıçtaki güçlü etkinin honda da fren kolunun full çekilmesini gerektirdiği. Aynı şekilde vites kutusunda da her üç motorun başarılı olduğu, zorlanma yada vitese geçmeme gibi durumların olmadığı.
Suspansiyonda da öne çıkan Yamaha WR üçünün arasında bu açıdan en konforlu sürüş keyfini vaad ediyor. Hondanın daha basit bir süspansiyon sistemiyle vazgeçtiği konfora asfalta döndüğünde tekrar kavuştuğu vurgulanıyor. Ancak ödeyeceğiniz az paranın tam karşılığını verdiğine de atıf yapılıyor. Her üç motorunda asfalt yolda 120 km hıza rahat ulaştığı ve bu süratte keyifli bir yolculuk vadettiği, KLX'in ise yüksek hızlarda en stabil sürüşü sağladığı ve en vızıltılısı olduğu vurgulanıyor.
Finalde üç motorunda farklı bütçede farklı kesimlere hitap etmesiyle birlikte üçününde kullanıcısının yüzünde gülücük açtıracağının teminatı veriliyor. Honda düşük bütçesiyle daha genel bir kullanıcı kitlesine hitab ederken, çalıştır ve git özelliğiyle ve kolay-uzun kullanılışıyla KLX diğerlerinden ağırlık olarak fazla olmakla birlikte kullanımda bu ağırlığın farkedilmediği. Sağlam şasesiyle net bir performans verdiği, adrenalinizi her ortamda beslerken motorunun daha pahalı olan yamahayla da her ortamda kapıştığı söyleniyor. Tabii karbüratör yerine enjeksiyonun tercih edilmesinin klx için iyi bir bonus olacağı ve selesininde aynı şekilde biraz daha yumuşak olmasının tercih edileceği vurgulanıyor. Yamahanın ise her durumda bu üçlü arasındaki en güçlü motor olduğu vurgulanmakla birlikte enjeksiyonlu olmasına rağmen biraz soğukkanlı davrandığı (gaza tepki verme agresifliği) ve debriyajın kavramasının kısalığı nedeniyle kaçırmalarında günlük kullanımda sinir bozucu bir zorluk etkisi oluşturduğu vurgulanıyor. Fakat nihayetinde bütçesi uygun olanların en iyi 250'lik olan yamahayı tercihlerinde kafalarını kesinlikle geri çevirmeden ilerleyebilecekleri aksi takdirde hemen arkalarında KLX'i göreceklerini söylüyor.
