- Katılım
- 29 Haz 2005
- Mesajlar
- 946
- Konu Yazar
- #1
Yıllardan yokluk aylardan sonbahar…
Çocuk , 9 yaşlarında çelimsiz…saçları uzun, altın sarısı renklerinde, gözleri anlamlı çakmak gibi ürkek ama bir o kadarda sevimli…
Tedirgin , çevreye bakışı korkak ama hayata bakışı dirençli…
Bir gün diyor içinden , bu yokluk bitecek ben de istediğimi alabileceğim bakkaldan ver bana da şu leblebi tozlarından yanında da gazoz ver hem de en soğuğundan … hasta olma pahasına…
Hafta içinde BALIKLI ŞEKER satıyor, ailesine destek olmak için ama dedik Ya varlık içinde yokluk diye ..Babası direniyor inat etmiş istemem onların hiçbir şeyini , Verdim! Ve sildim diyor..
Dedik ya varlık içinde yokluk diye yetmiyor mutlu olması için o gözlerindeki sevecen bakış , gönül neler istiyor…
Biliyor babasının da ona neler almak istediğini ama oda çaresiz yapacak bir şeyi yok elinde bir o kadarda inat…
Hafta sonları izinde varsa ailesinden oyun oynuyor oda her çocuk gibi mahallede arkadaşlarıyla…kendilerine özgü oyunlarıyla yok o zamanlar daha GAMEBOYLAR TETRİSLER BİLGİSAYARLAR ,
Acayipte zevk alıyor oynadığı oyunlarla annesinden yiyeceği fırçayı bildiği halde çamurlarda yuvarlanıyor elindeki ÇİVİYLE toprağa saplayarak yollar çiziyorlar adına da oyun diyorlar ..Yere yatıp -paça yırtmaca- oynuyorlar çimen lekesi yüzünde yiyeceği fırçayı bile , bile ama zevk alıyor oyundan hem de ne ZEVK !
Dedik ya ! varlığın içinde yokluk diye bazen ablalarının küçülen bol paçalı pantolonlarını daralttırıp giydiriyorlar , ona bile razı o….Arkadaşları bazen dalga geçse bile ….Ondan bile mutlu oluyor en azından yırtık pırtık giydirmiyor annem diye geçiriyor içinden…
Ama öyle zamanlar geliyor ki umutları kırılıyor yüreği acıyor hatta can çekişiyor yüreği…O da okula yeni kıyafetler ile gitmeyi istiyor..O da okulda her şeyi tam olsun istiyor ama olmuyor .. eziliyor burkuluyor…sadece izliyor, bitecek diyor bir gün bu eziyet
Aç kalmak ise en ağırı , aç - aç uyumak koyuyor o ufacık yüreğine .. işte o an anlayamıyor beklide anlamak istemiyor neden AÇ KALDIĞINI neden AÇ UYUDUĞUNU en çokta bu koyuyor yüreğine küçüldükçe küçülüyor midesiyle beraber yüreği…Ağlama ! diyor ağlamak yakışmaz sana
Bir gün babası evin dış kapısından elinde ÇARŞI EKMEĞİYLE görünüyor hemde 5 tane yani herkeze 1 er tane sevinçten içi içine sığmıyor babasının yanına koşuyor alıyor ekmekleri kucağından çarşı ekmeğinin kokusu artık verdiği sözü unutturuyor çıkarken merdivenlerden yukarı ağlamaya başlıyor...ama sevinçten , kucağında sıkıca tutuyor çıkarken merdivenlerden …ve sözler veriyor kendine UNUTMAYACAKSIN ! UNUTANLARADA HATIRLATACAKSIN!!
