3-4 yıl önce ilk motorum olan 100 lük çinli skuteri aldığımda, işte bu dedim. Her tür aradan girip çıkıyor, ışık, kavşak mavşak dinlemiyordum. Hani "ben artık oldum" dediğiniz ilk özgüveni yaşıyordum. Fırt fırt her tarafa 5-10 dakikada varıyordum. Neden bu zamana kadar beklemişim ki ben diyordum. O motor 250 bassa şehrin ortasında basardım eminim. Daha sonra 125 lik 200 lük 250 lik motorlarım oldu. Ama farkettiğim artan motor gücüyle beraber düşen süratim ve ataklığım oldu. Varacağım yere giderek daha geç varmaya başladım. Her sabah motora ilk binerken daha bir tırsaki gördüm kendimi. Giderek daha bir centilmen, daha kibar, kuralları ve kanunları takar oldum. Daha sonra sıraya uygun olarak 600 e geçtiğimde neredeyse arabalardan daha geç varıyordum gideceğim yere. 50 bin km lere filan ulaştım, hiç kaza geçirmedim. Bekaretimi bozmamak için her geçen gün daha temkinli, daha tedirgin, daha korkak, daha yavaş sürüyorum. Aman atladığım bir trafik kuralı olmasın diye bir takıntı yaptım kendime. Yayalara, araçlara her fırsatta yol veriyorum, motorcuların ne kadar centilmen olduklarını görsünler diye. Otobanda bile hız sınırlarını ihlal etmiyorum uzun süredir. Çok nadiren motoru sağırlaştırmamak (!) için basıyorum, mesela bu sabah bir Mercedesle kapıştım onu ayrı bir topikte anlatırım, ama bu son derece nadir ve bomboş yolda. Bu gidişle yakında motoru bırakırım ben. Motor sürmenin benim için avantajı filan kalmadı. Stres yapmaktan başka bir halta yaramıyor. Bugünlerde hele çok karamsarım.
