- Katılım
- 30 Tem 2013
- Mesajlar
- 208
- Konu Yazar
- #1
Herkese Selamlar;
Yaklaşık 10 gun once aldığım ve 3-4 kere kısa süreli eğitim amaçlı kulllandığım motorum ile yaklaşık 1 saat kadar önce trafik kazası geçirdim ne yazık ki
Acemi olduğum için oldukça dikkatli ve yavaş gidiyor olmam sayesinde şükürler olsun ki ucuz atlattım. diz patladı dikiş atıldı, sol kolum da geniş
bir bölümde derinin oldukça kalın bir şekilde soyulması ve bi'kaç ufak tefek sıyrık ile kurtadım hamdolsun. yeni başlayan biri olarak yaşadığım moral bozukluğu
ile motorun hasarı da işin cabası
ancak en acısı ise kazanın oluş şekli ve sonrası. çünkü insan olduğumdan utandım resmen.
neden derseniz?
malumunuz bayram, istanbul yolları oldukça boş, ben de evimin civarında motora alışmaya çalışıtığım için
trafigin boş olması nedeniyle cıkıp biraz kendi kendime çalışmak istedim. iki şeritli ve tek yönlü
bir yol, yani karşıdan gelen araç yok, ben ise sağ şeritte 2. viteste 30 km. civarı biz hızla yavaş
yavaş ilerlemekteyim. bir ticari taksi bırakın yolun kenarını, kaldırıma park etmiş vaziyette duruyor.
dikkatinizi çekmek isterim kaldırımda duruyor.
taksi ile aramda yaklaşık 10-15 m. kadar bir mesafe kalmışken, sinyal filan vermeden bir anda yola fırladı, yani yola çıkarken
direksiyonu hafifçe kırıp ilerlese ben muhtemelen duracak mesafeyi kazanabilirdim. ama direksiyonu tamamen kırarak direk
önüme çıktı, adeta yolu trafiğe kapatır gibi.
o esnada sol şeritte de bir taksinin olduğunu gördüm ve bir anda kendimi asfalt üzerinde kayıyor ve yuvarlanıyor halde buldum.
her şey bir anda oldu yani 1-2 sn. filan gibi bir tahminde bile bulunamıyorum, bir anda sadece.
yaklaşık 15-20 senedir otomobil kullanıyorum ve normal şartlarda acemi bir şöför bile olsa yola çıkarken hadi bırakın sinyal vermedi
en azından aynaya bakar veya kafasını hafifçe çevirip gelen bi'şey var mı diye bakar. kaldı ki hemen
otobüs durağının da yanı. kimsenin günahını almak istemem ama düşünüyorum düşünüyorum
maalesef bunu kasıtlı olarak yaptığından başka bir sonuca varamıyorum.
ve adam benim düştüğümü gördüğü halde durup bakmak zahmetinde bile bulunmadı ve hızla basıp gitti. durakta bekleyen yaklaşık
5-6 kişi de bizzat olaya şahit oldu, herkes taksiciyi kınasa, tepki gösterse de adam gitti olan bize oldu.
resmen insan olduğum için utandım. inanın dursa, gelse bir özür dilese yeterdi benim için
ve hiç olayın peşine düşmezdim ama şimdi şayet plakayı yanlış hatırlamıyorsam ki hastaneden gelip sorguladığımda
ticari taksi çıktı, şimdi ne yapıp edip o taksiciyi bulacağım. sadece iki kelime etmek için.
ömrün boyunca bir şeyin hayalini kuruyorsun, özellike motosiklet tehlikeli diyen sevdiklerini ikna edene kadar canın çıkıyor,
senelerce uğraşıp eninde sonunda iyi kötü bir motor sahibi oluyorsun ve hiç tanımadığın adam demeye dilimin varmadığı herifin
biri aniden çıkıp bütün her şeyi mahvediyor. hayalini, tutkunu ve bir şeye duyduğun sevgiyi elinden alıyor.
şu an ki ruh halimi hayal etmek bile istemezsiniz. o taksiciye öfke filan duymuyorum, duyamıyorum daha doğrusu, normal şartlarda olsa
delirmiş olurdum. bırakın öfke vs. kendisine küfür bile edemedim içimden, bela dahi okumadım, acıdım desem tam olarak değil, tiksinden desem
o da tam olarak değil acayip bir duygu durumu içindeyim şu an ve tanımlayamıyorum bu durumu nedense.
ve kaza oldugundan beri sadece boş gözlerle etrafa bakıyorum.
neyse işte bunları neden mi yazdım, aslında pek bir nedeni yok zira yeni
başlayan biri olarak kimseye, taksicilere filan dikkat edin, bakın bu da bir tecrübedir filan
diyecek değilim zira bunları bilmeyen motosiklet kullanıcısı yok, içimi dökmüş oldum sadece.
insan olmamdan duyduğum utançla beraber, köpeğimi neden sevdiğimi bir kez daha anladım.
ne diyeyim ki başka, yazık.
Yaklaşık 10 gun once aldığım ve 3-4 kere kısa süreli eğitim amaçlı kulllandığım motorum ile yaklaşık 1 saat kadar önce trafik kazası geçirdim ne yazık ki
Acemi olduğum için oldukça dikkatli ve yavaş gidiyor olmam sayesinde şükürler olsun ki ucuz atlattım. diz patladı dikiş atıldı, sol kolum da geniş
bir bölümde derinin oldukça kalın bir şekilde soyulması ve bi'kaç ufak tefek sıyrık ile kurtadım hamdolsun. yeni başlayan biri olarak yaşadığım moral bozukluğu
ile motorun hasarı da işin cabası
ancak en acısı ise kazanın oluş şekli ve sonrası. çünkü insan olduğumdan utandım resmen.
neden derseniz?
malumunuz bayram, istanbul yolları oldukça boş, ben de evimin civarında motora alışmaya çalışıtığım için
trafigin boş olması nedeniyle cıkıp biraz kendi kendime çalışmak istedim. iki şeritli ve tek yönlü
bir yol, yani karşıdan gelen araç yok, ben ise sağ şeritte 2. viteste 30 km. civarı biz hızla yavaş
yavaş ilerlemekteyim. bir ticari taksi bırakın yolun kenarını, kaldırıma park etmiş vaziyette duruyor.
dikkatinizi çekmek isterim kaldırımda duruyor.
taksi ile aramda yaklaşık 10-15 m. kadar bir mesafe kalmışken, sinyal filan vermeden bir anda yola fırladı, yani yola çıkarken
direksiyonu hafifçe kırıp ilerlese ben muhtemelen duracak mesafeyi kazanabilirdim. ama direksiyonu tamamen kırarak direk
önüme çıktı, adeta yolu trafiğe kapatır gibi.
o esnada sol şeritte de bir taksinin olduğunu gördüm ve bir anda kendimi asfalt üzerinde kayıyor ve yuvarlanıyor halde buldum.
her şey bir anda oldu yani 1-2 sn. filan gibi bir tahminde bile bulunamıyorum, bir anda sadece.
yaklaşık 15-20 senedir otomobil kullanıyorum ve normal şartlarda acemi bir şöför bile olsa yola çıkarken hadi bırakın sinyal vermedi
en azından aynaya bakar veya kafasını hafifçe çevirip gelen bi'şey var mı diye bakar. kaldı ki hemen
otobüs durağının da yanı. kimsenin günahını almak istemem ama düşünüyorum düşünüyorum
maalesef bunu kasıtlı olarak yaptığından başka bir sonuca varamıyorum.
ve adam benim düştüğümü gördüğü halde durup bakmak zahmetinde bile bulunmadı ve hızla basıp gitti. durakta bekleyen yaklaşık
5-6 kişi de bizzat olaya şahit oldu, herkes taksiciyi kınasa, tepki gösterse de adam gitti olan bize oldu.
resmen insan olduğum için utandım. inanın dursa, gelse bir özür dilese yeterdi benim için
ve hiç olayın peşine düşmezdim ama şimdi şayet plakayı yanlış hatırlamıyorsam ki hastaneden gelip sorguladığımda
ticari taksi çıktı, şimdi ne yapıp edip o taksiciyi bulacağım. sadece iki kelime etmek için.
ömrün boyunca bir şeyin hayalini kuruyorsun, özellike motosiklet tehlikeli diyen sevdiklerini ikna edene kadar canın çıkıyor,
senelerce uğraşıp eninde sonunda iyi kötü bir motor sahibi oluyorsun ve hiç tanımadığın adam demeye dilimin varmadığı herifin
biri aniden çıkıp bütün her şeyi mahvediyor. hayalini, tutkunu ve bir şeye duyduğun sevgiyi elinden alıyor.
şu an ki ruh halimi hayal etmek bile istemezsiniz. o taksiciye öfke filan duymuyorum, duyamıyorum daha doğrusu, normal şartlarda olsa
delirmiş olurdum. bırakın öfke vs. kendisine küfür bile edemedim içimden, bela dahi okumadım, acıdım desem tam olarak değil, tiksinden desem
o da tam olarak değil acayip bir duygu durumu içindeyim şu an ve tanımlayamıyorum bu durumu nedense.
ve kaza oldugundan beri sadece boş gözlerle etrafa bakıyorum.
neyse işte bunları neden mi yazdım, aslında pek bir nedeni yok zira yeni
başlayan biri olarak kimseye, taksicilere filan dikkat edin, bakın bu da bir tecrübedir filan
diyecek değilim zira bunları bilmeyen motosiklet kullanıcısı yok, içimi dökmüş oldum sadece.
insan olmamdan duyduğum utançla beraber, köpeğimi neden sevdiğimi bir kez daha anladım.
ne diyeyim ki başka, yazık.
