Önceleri sabah kalktığım'da canım diğer şeylerin dışında sadece sigara içmek isterdi. Şimdi nikotin yerine sadece onun günaydın demesine ihtiyaç duyuyorum. İyi mi? kötü mü? mutlu mu? değil mi bilemiyor insan. Bakmaya doyamadığın insan artık başkasına ait. Başkasının soy adını taşıyor. İçimde çürümüş birisi var gibi şimdi. Tamam gülüyoruz, eğleniyoruz kimseye yaramız var diyemiyoruz ama aslında ölüyoruz. Bu saatten sonra ne olur inanın kestiremiyorum. Onun gidişinin ilk iki ayı bulabildiğim her kuruşla bira alıp sağda solda oturup tek başıma içtim. Hatta bi keresinde çok fazla kaçırmışım motor'dan falan da düştüm. Neyse onlar önemli şeyler değil. Abi kaldıramadım ne bileyim zaten bunca kimsezliğin arasında bi o şenlendiriyordu bu hayatı o da gitti. Kaldık yine kaderle baş başa.. O da haklı baktı ki bi baltaya sap olamadık, bıraktı gitti. Bende de gram adamlık yokmuş "dur yapma" diyemedim. Bi de yazmış instagram profiline "Evli , Mutlu , Umutlu " diye.. Düşünüyorum da ya yüzünü güldürmek yerine üzerlerse onu. İşte o zaman ben yeniden çıkıp gelirim, bulurum bi yolunu yine tebessümü olurum onun. O zamana dek ölüyüm abi ben yokum bu dünyada.