- Katılım
- 11 Tem 2007
- Mesajlar
- 2,824
- Konu Yazar
- #1
Merhaba arkadaşlar,
Geçen gün iş için yine şehir dışına çıktığımda bazı şeyleri tekrar farkettim.
Bunlardan birisi de yaşamayı unutmaya başladığım, başladığımızdı.. Millet olarak yaşama kültürümüz gelişmemişti yada unutmuştuk birçok şeyi..
Birçoğumuz motosiklet kullanıyoruz. Aslında bu; toplumun geri kalan kısmına nazaran, kendi kurallarımızı biraz olsun koyabildiğimizi, biraz daha cesaretli olduğumuzu, istediklerimizin peşinden gidebilecek yeteneğe sahip olduğumuzun da bir göstergesi diye düşünüyorum. (Şimdi burada bu adam ne yazmış ne demek istiyor ne saçmalamış böyle diye düşünmeye başladıysanız biraz dişinizi sıkın
ve okuyun)
Kendimce oldukça stresli ve yorucu gelen bir işim var. Ailemle sürekli tartışırım doğrularımızın çakışması yüzünden.
Hal böyleyken, iş yerinde aşırı ciddiyet ve asık bir surat, sabah uyanınca asık bir surat, yorulunca asıklaşan surat, acıkınca asıklaşan bir surat, uykum gelince asıklaşan bir surat, insanların davranışlarını dert etmem ile yine asıklaşan bir suratla günlerimi geçiriyorum. Tahmin ediyorum ki bir çoğumuz öyle.. Geçen gün bir otelde insanların sabahın köründeki kahkahaları ile uyanınca, kahvaltıda tüm o neşeli masaları görünce tekrar hatırladım bazı şeyleri..
Halbuki bakıyorsun dünyanın diğer milletlerinden insanlara.. Sabah kalkınca kahkaha atıyorlar, kahvaltılarını neşe içinde yapıyorlar çünki yaşamaktan keyif alıyorlar. Bir yeni güne daha başlayabildikleri için mutluluk içindeler.. Dolayısı ile gün içinde de gülüp eğleniyorlar, düşünüyorlar, okuyorlar, dinliyorlar, öğreniyorlar.. ve bunların hepsini yine keyif alarak yapıyorlar..
Biz yaşamaktan keyif almayı unutmuşuz. kendimizce edindiğimiz hobilerle yetinmeye çalışıyoruz. kimimiz için motosiklet, kimimiz için balık tutmak bu, kimimiz için dizi izlemek, kimimiz için kahvede oyun oynamak, kimimiz için futbol.. Ama hepsi bu..
Diğer insanlar hayatlarını günden güne geliştirirken biz millet olarak günden güne daraltıyoruz, kendimizi hayali bir kutu içine hapsediyoruz. zihnimize kilit vuruyoruz..
Basit bir örnek olacak ama. bir türk bir de ingilizi düşünelim. ikisi de sigara içiyor. türk oturduğu yerde, yürürken, gezerken, içki içerken, yatak odasında kısacası her yerde içmeye devam eder. ama bir ingiliz yürürken asla içmez. belki ayakta bir yerde dikilirken içer ama hepsi bu.. zararlıdır sigara bilir, yürürken içerse çok daha zararlı olacağını bildiğinden sabreder hemen yakmaz. bunu sigara tuttuğum biri söylemişti bana. yürürken içmem diye.
Ben bu kanıya ilk vardığım zaman gülümsemeye alıştırmıştım kendimi. Ama zamanla gülümseme ile asık surat arasında gidip gelmeye başladı yüzüm. Artık gülümsediğim vakit oldukça azaldı. Sabahları artık yapmam gerekenleri düşünerek yataktan kalmak yerine, sadece bir güne daha başlama izni verdiği için tanrıya şükredip, keyif almaya çalışacağım. Sizde asık surata veda etmenin bir yolunu bulun. Biz mutlu olmayı hakeden bir milletiz. Dünyanın en güçlü devletlerini devirip özgürce yaşama hakkını kazandık. Onlardan çok daha mutlu olmak hakkımız. Yanılıyor muyum?
Geçen gün iş için yine şehir dışına çıktığımda bazı şeyleri tekrar farkettim.
Bunlardan birisi de yaşamayı unutmaya başladığım, başladığımızdı.. Millet olarak yaşama kültürümüz gelişmemişti yada unutmuştuk birçok şeyi..
Birçoğumuz motosiklet kullanıyoruz. Aslında bu; toplumun geri kalan kısmına nazaran, kendi kurallarımızı biraz olsun koyabildiğimizi, biraz daha cesaretli olduğumuzu, istediklerimizin peşinden gidebilecek yeteneğe sahip olduğumuzun da bir göstergesi diye düşünüyorum. (Şimdi burada bu adam ne yazmış ne demek istiyor ne saçmalamış böyle diye düşünmeye başladıysanız biraz dişinizi sıkın
ve okuyun)Kendimce oldukça stresli ve yorucu gelen bir işim var. Ailemle sürekli tartışırım doğrularımızın çakışması yüzünden.
Hal böyleyken, iş yerinde aşırı ciddiyet ve asık bir surat, sabah uyanınca asık bir surat, yorulunca asıklaşan surat, acıkınca asıklaşan bir surat, uykum gelince asıklaşan bir surat, insanların davranışlarını dert etmem ile yine asıklaşan bir suratla günlerimi geçiriyorum. Tahmin ediyorum ki bir çoğumuz öyle.. Geçen gün bir otelde insanların sabahın köründeki kahkahaları ile uyanınca, kahvaltıda tüm o neşeli masaları görünce tekrar hatırladım bazı şeyleri..
Halbuki bakıyorsun dünyanın diğer milletlerinden insanlara.. Sabah kalkınca kahkaha atıyorlar, kahvaltılarını neşe içinde yapıyorlar çünki yaşamaktan keyif alıyorlar. Bir yeni güne daha başlayabildikleri için mutluluk içindeler.. Dolayısı ile gün içinde de gülüp eğleniyorlar, düşünüyorlar, okuyorlar, dinliyorlar, öğreniyorlar.. ve bunların hepsini yine keyif alarak yapıyorlar..
Biz yaşamaktan keyif almayı unutmuşuz. kendimizce edindiğimiz hobilerle yetinmeye çalışıyoruz. kimimiz için motosiklet, kimimiz için balık tutmak bu, kimimiz için dizi izlemek, kimimiz için kahvede oyun oynamak, kimimiz için futbol.. Ama hepsi bu..
Diğer insanlar hayatlarını günden güne geliştirirken biz millet olarak günden güne daraltıyoruz, kendimizi hayali bir kutu içine hapsediyoruz. zihnimize kilit vuruyoruz..
Basit bir örnek olacak ama. bir türk bir de ingilizi düşünelim. ikisi de sigara içiyor. türk oturduğu yerde, yürürken, gezerken, içki içerken, yatak odasında kısacası her yerde içmeye devam eder. ama bir ingiliz yürürken asla içmez. belki ayakta bir yerde dikilirken içer ama hepsi bu.. zararlıdır sigara bilir, yürürken içerse çok daha zararlı olacağını bildiğinden sabreder hemen yakmaz. bunu sigara tuttuğum biri söylemişti bana. yürürken içmem diye.
Ben bu kanıya ilk vardığım zaman gülümsemeye alıştırmıştım kendimi. Ama zamanla gülümseme ile asık surat arasında gidip gelmeye başladı yüzüm. Artık gülümsediğim vakit oldukça azaldı. Sabahları artık yapmam gerekenleri düşünerek yataktan kalmak yerine, sadece bir güne daha başlama izni verdiği için tanrıya şükredip, keyif almaya çalışacağım. Sizde asık surata veda etmenin bir yolunu bulun. Biz mutlu olmayı hakeden bir milletiz. Dünyanın en güçlü devletlerini devirip özgürce yaşama hakkını kazandık. Onlardan çok daha mutlu olmak hakkımız. Yanılıyor muyum?
Son düzenleme:
