- Katılım
- 29 Tem 2007
- Mesajlar
- 3,386
- Konu Yazar
- #1
selam arkadaşlar. biliyorum itiraf sitesi değiliz ama en iyi desteği burda alacağıma eminim. şansımı deniyorum.
öncelikle yazdıklarım beni tanıyan arkadaşlarım okurlarsa lütfen aramızda kalsın istiyorum
nasıl başlasam bilmiyorum. üniversiteye geç gittim, geç askere gittim, geç de olsa artık güzel bir işim var allaha şükür. yalnız bişeyi size itiraf etmek istiyorum. tam 6,5 senedir kız arkadaşım olmadı. tüm çabalarıma rağmen ilk kız arkadaşımı ailem istemedi yaşımız küçük diye şuanda 26yım. 5,5 sene geçti. yaklaşık 9 ay önce bir kızla arkadaşım vesilesiyle tanıştım. telefonla bir süre konuştuk. iyi de gidiyorduk anlaşıyorduk bi çok konuda. aradan zaman geçti 2-3 hafta kadar. sonra buluşmak istedim tamam dedi. buluştuk. herşey güzel gitti çayımızı içtik bir kafede sohbet ettik ondan burdan. sonra akşam oldu eve gitti;
-beni nasıl buldun ? dedim ne dese beğenirsiniz ?
-hiç tipim değilsin benden uzak dur !
aynen bunu söyledi. artık yıkılmıştım.. yaşamak istemiyordum. o zamanlar Eskişehirin serbest piyasa dediğimiz sanayi sitesinde çalışıyordum 3-5 karnım doyuyordu. bizim şehrin tepesine yürüyerek çıkar bağıra bağıra "SEN BENİ İSTEMİYORMUSUN" , "ÖBÜR TARAFTADA İSTEMEZSİN SEEEEN" "ÖLSEM ŞUANDA ONA DA BAHANE BULURSUN SEEEENN" diye bağırdım. sesim kısılmıştı. polis gelip karakola götürdü ifade verdim rahatsızlık vermediğim için serbes kaldım vukuat yazılmadı hiçbiryere. o 9 ay içinde güzel iş aramaya başladım. bursaya gittim geldim tofaşa ankaraya gittim geldim kaç kere ama sonuçsuz kaldı. kendi şehrimde de iş arıyorum tabi bu arada. neyseki geçen sene şehrimizdei imkanları güzel bir fabrikaya başladım. (bilenler yazmasın noolur reklam olmak istemiyorum) ve 3-4 gün önce tüm cesaretimi toplayarak daha önce tanıştığım normal arkadaş oldugum bir kız arkadaşım sayesinde yine bir telefon numarası aldım. konuşmaya başladık. 3-4 gündür beni ailesiyle tanıştıracağını huylarımın güzel oldugundan bahsetti. resim istedi gönderemedim telefonumun özelliği yok. facebook'uda yok msnde yok... tipimin nasıl oldugunu söyledi. saçlarımı yana taradığımı, az bişey tayip erdogana benzediğimi söyledim. beklediğim bir tepkiydi.
-hiç de tipim değilsin gibi...
dedi. bu kalbime sıkılan 2.kurşundu yine yıkıldım. şuanda psikolojim acaip sıkılıyor. yağmur yağmasa çıkıp yine bağırmaya gideceğim ama yapamıyorum. şimdi napayım arkadaşlar ? bizi tanıştıran kız halt etmiş diyor teselli veriyor ama bende artık aşk yaşamak istiyorum tipsizsin deyim geri çeviriyorlar.
artık dayanacak gücüm kalmadı. yemin ederim son 30dkdır intihar etmeyi düşünüyorum. kendi istediğim kişiyle beraber olup yuva kurmak istiyorum ama geri çeviriyorlar. lütfen yardım edin napıyım. yoksa canıma kıyacağım buraya da yazıyorum...
öncelikle yazdıklarım beni tanıyan arkadaşlarım okurlarsa lütfen aramızda kalsın istiyorum
nasıl başlasam bilmiyorum. üniversiteye geç gittim, geç askere gittim, geç de olsa artık güzel bir işim var allaha şükür. yalnız bişeyi size itiraf etmek istiyorum. tam 6,5 senedir kız arkadaşım olmadı. tüm çabalarıma rağmen ilk kız arkadaşımı ailem istemedi yaşımız küçük diye şuanda 26yım. 5,5 sene geçti. yaklaşık 9 ay önce bir kızla arkadaşım vesilesiyle tanıştım. telefonla bir süre konuştuk. iyi de gidiyorduk anlaşıyorduk bi çok konuda. aradan zaman geçti 2-3 hafta kadar. sonra buluşmak istedim tamam dedi. buluştuk. herşey güzel gitti çayımızı içtik bir kafede sohbet ettik ondan burdan. sonra akşam oldu eve gitti;
-beni nasıl buldun ? dedim ne dese beğenirsiniz ?
-hiç tipim değilsin benden uzak dur !
aynen bunu söyledi. artık yıkılmıştım.. yaşamak istemiyordum. o zamanlar Eskişehirin serbest piyasa dediğimiz sanayi sitesinde çalışıyordum 3-5 karnım doyuyordu. bizim şehrin tepesine yürüyerek çıkar bağıra bağıra "SEN BENİ İSTEMİYORMUSUN" , "ÖBÜR TARAFTADA İSTEMEZSİN SEEEEN" "ÖLSEM ŞUANDA ONA DA BAHANE BULURSUN SEEEENN" diye bağırdım. sesim kısılmıştı. polis gelip karakola götürdü ifade verdim rahatsızlık vermediğim için serbes kaldım vukuat yazılmadı hiçbiryere. o 9 ay içinde güzel iş aramaya başladım. bursaya gittim geldim tofaşa ankaraya gittim geldim kaç kere ama sonuçsuz kaldı. kendi şehrimde de iş arıyorum tabi bu arada. neyseki geçen sene şehrimizdei imkanları güzel bir fabrikaya başladım. (bilenler yazmasın noolur reklam olmak istemiyorum) ve 3-4 gün önce tüm cesaretimi toplayarak daha önce tanıştığım normal arkadaş oldugum bir kız arkadaşım sayesinde yine bir telefon numarası aldım. konuşmaya başladık. 3-4 gündür beni ailesiyle tanıştıracağını huylarımın güzel oldugundan bahsetti. resim istedi gönderemedim telefonumun özelliği yok. facebook'uda yok msnde yok... tipimin nasıl oldugunu söyledi. saçlarımı yana taradığımı, az bişey tayip erdogana benzediğimi söyledim. beklediğim bir tepkiydi.
-hiç de tipim değilsin gibi...
dedi. bu kalbime sıkılan 2.kurşundu yine yıkıldım. şuanda psikolojim acaip sıkılıyor. yağmur yağmasa çıkıp yine bağırmaya gideceğim ama yapamıyorum. şimdi napayım arkadaşlar ? bizi tanıştıran kız halt etmiş diyor teselli veriyor ama bende artık aşk yaşamak istiyorum tipsizsin deyim geri çeviriyorlar.
artık dayanacak gücüm kalmadı. yemin ederim son 30dkdır intihar etmeyi düşünüyorum. kendi istediğim kişiyle beraber olup yuva kurmak istiyorum ama geri çeviriyorlar. lütfen yardım edin napıyım. yoksa canıma kıyacağım buraya da yazıyorum...