valla aynı düşünce bendede vardı.özellikle geçen seneki yaz tatilinden ankaraya ağlamaklı geldim.izmir çandarlıya gitmiştik eşimle 7 günlüğüne.çocukluğumdan beri de her sene giderdim.taa ki iş hayatı beni bundan mahrum edeli.döndükten sonra gün geçtikçe işimden ve ankaradan iyice nefret eder hale gelmiştim,ki kaza geçirdim.5 ay yatalak kaldım şimdilerde ise yavaş yavaş koltuk değnekleri ile yürüyorum.buralardan uzaklara kaçıp gitmek,kafamı dinlemek,huzur bulmak isteği halen var.bi çadır aldım ve seçimden hemen sonra gideceğiz ankaradan bilmediğim yerlere.ama biliyorum ki ben ne kadar da gitmek istesem de,bu ankara bi şekilde beni terk etmeyecek.hastanedeki kontroller,ameliyatlar,mahkemeler yine bırakmayacak yakamı.diyorum hanıma,gel gidelim küçük bi balıkçı kasabasında ufak bi lokanta açalım.evimizin bahçesinde tavuklarımız bide köpeğimiz olsun he akşam zeki müren dinlerken güneşi batıralım.yıldızların altında salıncakta uyuyalım.çalar saatler yerine kuş sesleriyle uyanalım.ne telefonumuz olsun ne internetimiz bir daha mı geleceğiz ki şu dünyaya ...
allah ver hiç hayır demiyor ,hatta o da istiyor ama ikimizde biliyoruz ki bunlar sadece yüzümüzde tebessümler yaratan hayaller.umarım herkesin hayali bir gün gerçekleşir...
geçmiş olsun hocam umarım kısa sürede iyileşirsiniz:rendeer:
Kamp, gerçekten en iyi ilaç olarak gözüküyor,en kısa zamanda yapmak lazım![]()
diyorum hanıma,gel gidelim küçük bi balıkçı kasabasında ufak bi lokanta açalım.evimizin bahçesinde tavuklarımız bide köpeğimiz olsun he akşam zeki müren dinlerken güneşi batıralım.yıldızların altında salıncakta uyuyalım.çalar saatler yerine kuş sesleriyle uyanalım.ne telefonumuz olsun ne internetimiz bir daha mı geleceğiz ki şu dünyaya ...
allah ver hiç hayır demiyor ,hatta o da istiyor ama ikimizde biliyoruz ki bunlar sadece yüzümüzde tebessümler yaratan hayaller.umarım herkesin hayali bir gün gerçekleşir...
Çalıştığım işten,iş yerimdeki insanların kişiliksizliklerinden, etrafımdaki insanların oyunlarından ,istanbulun kalabalığından,hayatın adaletsizliğinden bıktığım zamanlarda herşeyden kaçıp , kimsenin olmadığı bir yere gidip doğada tek başıma yaşamak istiyorum.Kimlik olmadan,diploma olmadan,resmiyet olmadan,para olmadan,hiçbirşeye sahip olmadan tek başıma yaşayıp yanlız ölmek istiyorum.
Zamanında ''into the wild'' diye bi film izlemiştim beni baya etkiledi.Aynı duyguları paylaşan arkadaşlara tavsiye ederim.Ama 1kereden fazla izlemeyin sonra hiçbirşey yapmak istemezsiniz.Sanırım bu akşam yine izleyeceğim bu filmi.
Sizinki gibi bir imkanım olsa arkama bile bakmazdım sanırımİnsanın hangi hayalinin gerçek olacağı hiç belli olmuyor arkadaşlar. Daha düne kadar doğduğum büyüdüğüm, 30 senemi geçirdiğim İstanbul'daydım ve buradan kaçış yok diye düşünüyordum. Bugün bir sahil kasabasından hallice Girne'de bugüne kadar hiç yaşamadığım bir hayatı yaşıyorum. Allah herkese gönlünce versin başka ne diyebilirim ki...
sanırım kal diyen taraf ağır basıyor halaYaşın genç,hiç durma bence.Benim köyüm kasabam yok.3 kuşak İstanbul'luyum.Eskiyi çook ama çok arıyorum.Çoluk çocuk geçmiş ola benden.Arkana bakmadan uza :wiinkk:
başlığı okuyunca linkte ki robinson amca geldi aklıma. karadenize yolun düşerse uğramanı tavsiye ederim :cat:
http://www.reyhaber.com/index.php?o...n-ergun-ahin&catid=14:yerelhaberler&Itemid=15
Sizinki gibi bir imkanım olsa arkama bile bakmazdım sanırım
sanırım kal diyen taraf ağır basıyor halaale:
ramazan yaklaşıyor...bi oruc tut manevi boşluğun dolar belki hacı...![]()
Alemsin abi :mrgreen::mrgreen: