şimdi zamanın komiği kemal sunal (rahmetli) bütün rollerinde anti-kahramandır. sıradan haklın içinde sıradan biridir hatta sıradan insanlardan bile daha saf, naif, bütünüyle sersem sepelek bi karakter olmasına rağmen, filmlerin sonunda iyi niyetiyle işler iyi gider ve düğüm şaban sayesinde çözülür.
günümüz komiklerine geliyoruz; misal cem yılmaz tarzı stand up ekolünü ele alalım, hocası ahmet yılmaz'ın da etkisiyle (ki bundan hiç bahsetmez vefasız herif, onu yaratan ahmet yılmaz'dır) kendini halktan ayrı bi yerde konumlandırır, sıradan insanın gündelik çelişkileriyle makara yapar, dinleyen insanlar da ağlanacak hallerine gülerler.
zamanın ruhu dediğimiz şey bu anlamda mizahın da, mizah algımızın da içine işlemiştir. kemal sunal'ı yaratan zamanların birlik ve bütünlük düşüncesi, her şeyin gelecek günlerde düzeleceğine dair inanç, o geleneksel dayanışma, komşuluk, mahallelik ilişkileri değişmiş. sadece temel yaşamsal ihtiyaçlarını gidermek için çok çalışmak zorunda olan insanlar içlerine kapanmış, günü kurtarma telaşı içerisindedirler. ve hayalleri bir gün kendilerini bu rutinden çekip çıkartmak üzerindedir. dolayısıyla bu stand-up ekolünde espriler ve mizah dediğimiz şey de, anlık bir tüketime dönüşmüştür. günü kurtarma telaşındaki insan esprilerini çoğunu sadece anlatıldığı anda güler ve kısa zamanda unutur. kemal sunal ve dönemin filmlerindeki her biri ayrı özelliklerle donatılmış ve unutulmaz karakterleri kaybolmuş yerine basit insanların gündelik hayatındaki çelişkiler ve dalga geçilen klişeler gelmiştir.