Annem vefat ettiğinde yanındaydı.Dediğine göre ani olmuş.Acı çekmemiş.%99 beyin kanaması ki 11 sene önce aynı nedenden ameliyat olmuştu.Sabaha karşı sahur için kalkmış, sofrayı hazırlamış, annemi kaldırıp karnını doyurmuş.Sonra banyoya gidip elini ağzını yıkamış.Çıkınca banyonun kapısının önünde birden düşüp vefat etmiş.Cuma günü defnettik kendisini.Ama inanın çok zor onsuzluk.Hayattayken devamlı didişir, tartışırdık ama birbirimizi çok sevdiğimizi bilirdik.Onu çok kırdığımı da biliyorum çoğu zaman ama beni hemen affederdi.Bu sene başında, daha doğrusu ekim 2004 de ben yanlış bir ameliyattan dolayı yaşamımı yitiriyordum.Ne yaptı etti beni hayata döndürdü.Toplam 5 ameliyatla anca hayata döndüm.Neler neler için çabaladı ben yaşayayım diye.Zaten ondan dolayı da son derece üzülmüştü.Bu arada benim yanlış ameliyat edildiğim ve ölümün eşiğine geldiğim ilk ameliyatı olduğum gün ve babacığımın vefat ettiği gün aynı.Yani 20 ekim.Kaderin garip bir oyunumu diyeyim başka bişey mi bilmiyorum.İşte şimdi beni hayata döndüren babam kendisi vefat etti.Burda hepimizin eli ayağıydı.Aklınıza gelmeyecek her şeyi hallederdi.Bütün işleri o yapardı.Her yere koştururdu.Sıkı bir Fenerbahçeliydi.Haziran 2006 da 25 yılını doldurup kongre üyesi olacaktı ama onu da göremedi.Şimdi ben onun yapabildiklerinin 10'da birini yapabilirsem ne mutlu.Eminim biz diğer dünyada da bişey yapamayız, şaşırıp kalırız diye önceden hazırlık yapmaya gitti o.Şimdi tek teselliim bir gün onun yanına gidicem elbet ve ona sıkı sıkı sarılıp bir daha hiç bırakmiicam.Tüm sevdiklerimizle beraber... :salut: :salut: :salut: