- Konu Yazar
- #1
Ben uzun azmandır bu tür bir siteye üye olmak arzusundaydım ama tembellik beni bugüne değin bekletti.Şimdi 23 nisan çocuğu gibi mutlu hatta mutlu ötesiyim.
Motosiklet hep çok sevdiklerim arasında oldu.İnsan sevdiğini bu kadar erteler mi diyeceksiniz, sanırım insanın nazı hep sevdiklerine geçiyor.En sevdiklerine...
Çılgınlığın uç noktası bence bir motosikletçi olmak,sıradışılık.Şuan bunları size yazarken bile nasıl gülüyor gözlerimin içi görmeniz lazım.
Küçük bir kasabada bir erkek çocuğu özgürlüğünde geçti çocukluğum ve komşu ağabeylerin motosikletiyle bir tur atmacalarr..Sonra üniversite yıllarında okulun hizmetlisi gariban Hasan ağabeyin mobileti ile devam etti minik turlar.Gariban diyorum garipti çünkü tek gelir kaynağı o mobiletti ve bana kıyamaz dikkatli ol kızanım diyerek verirdi.
İlk görev yerimiz Van ın Gevaş içesinin Göründü köyünde okul müdürüme bahsetmiştim motosiklet sevdamdan o da tühh bende de vardı daha yeni sattım parasını da alamadım bilseydim satmazdım hoca hanim dedi.Eylül başında tatilden döndüğümüzde müdürüm sana sürprizim var git müdür odasına bak dedi.Beklemiyordum doğrusu,sevinçten çıldırdım.Java Ceylan marka birmotosikletle gözgöze burun burunaydık.Yalnız benzini yoktur dedi.Olsun alırız deyip köyün 3 km yukarsındaki anayolda bulunan benzinlikten benzin alıp köyün etrafında dolaşacaktık.anayola çıkınca kanım kaynadı.Arkamda oturan ayrılmaz ikilim Mihriban ımla bakışıp hadi Van a gidelim diye kararlaştırdık.Yol uçurum ve tehlikeli idi benimse ne ehliyetim ne de herhangi bir kimliğim vardı yanımda.Ama hayatımdaki en keyifli yolculuktu.Bağırarak şarkılar söyledik,havlayan köpekler bakıp ayaklarımızı havaya kaldırdık.Bundan 21 yıl önce Van a motosikletle gelen ilk kızlar bizdik. Oradaki dostlar diyor ki,halen Van a siz gibi öğretmenler gelmedi,motosikletle gezen de yok.Buna rağman bu aşkımdan 21 yıldır uzağım.Beni dinlediğiniz ve aranıza aldığınız içinse hepinize minnettarımm
Motosiklet hep çok sevdiklerim arasında oldu.İnsan sevdiğini bu kadar erteler mi diyeceksiniz, sanırım insanın nazı hep sevdiklerine geçiyor.En sevdiklerine...
Çılgınlığın uç noktası bence bir motosikletçi olmak,sıradışılık.Şuan bunları size yazarken bile nasıl gülüyor gözlerimin içi görmeniz lazım.
Küçük bir kasabada bir erkek çocuğu özgürlüğünde geçti çocukluğum ve komşu ağabeylerin motosikletiyle bir tur atmacalarr..Sonra üniversite yıllarında okulun hizmetlisi gariban Hasan ağabeyin mobileti ile devam etti minik turlar.Gariban diyorum garipti çünkü tek gelir kaynağı o mobiletti ve bana kıyamaz dikkatli ol kızanım diyerek verirdi.
İlk görev yerimiz Van ın Gevaş içesinin Göründü köyünde okul müdürüme bahsetmiştim motosiklet sevdamdan o da tühh bende de vardı daha yeni sattım parasını da alamadım bilseydim satmazdım hoca hanim dedi.Eylül başında tatilden döndüğümüzde müdürüm sana sürprizim var git müdür odasına bak dedi.Beklemiyordum doğrusu,sevinçten çıldırdım.Java Ceylan marka birmotosikletle gözgöze burun burunaydık.Yalnız benzini yoktur dedi.Olsun alırız deyip köyün 3 km yukarsındaki anayolda bulunan benzinlikten benzin alıp köyün etrafında dolaşacaktık.anayola çıkınca kanım kaynadı.Arkamda oturan ayrılmaz ikilim Mihriban ımla bakışıp hadi Van a gidelim diye kararlaştırdık.Yol uçurum ve tehlikeli idi benimse ne ehliyetim ne de herhangi bir kimliğim vardı yanımda.Ama hayatımdaki en keyifli yolculuktu.Bağırarak şarkılar söyledik,havlayan köpekler bakıp ayaklarımızı havaya kaldırdık.Bundan 21 yıl önce Van a motosikletle gelen ilk kızlar bizdik. Oradaki dostlar diyor ki,halen Van a siz gibi öğretmenler gelmedi,motosikletle gezen de yok.Buna rağman bu aşkımdan 21 yıldır uzağım.Beni dinlediğiniz ve aranıza aldığınız içinse hepinize minnettarımm
