Konunun teorisi sudur. Lastigin , diger bütün degiskenler (kaucuk , sicaklik , asfaltin yüzeyi vb) sabitken , asfalta tutunmasi üzerindeki agirlikla dogru orantili olarak artar. Frenlemeye basladigimiz anda motorun kütlesi öne dogru yigilma egilimindedir ve bu yigilma frenin siddeti ile dogru orantili olarak artmaktadir.
Yani biz fren siddetini arttirdikca ön lastik yere daha saglam basarken arka lastik tutus kaybetmektedir. Görsel olarak arka tekerlek yere degiyor olsa bile frenleme üzerindeki etkisi cok azalmistir.
Arka tekerlegin yerden kesilme aninda tüm yük öndedir ve frenleme maximuma ulasmistir. Bu noktadan sonra fren siddetini arttirmak motoru daha fazla yavaslatmak yerine arkanin daha fazla yükselmesine ve en sonunda (eger o ana kadar ön lastik tutunmaya devam ediyorsa) motorun öne devrilmesine neden olacaktir.
Motosikletin agirlik merkezini arkaya kaydirarak (örn amerikan custom chopperlari) veya wheelbase ini (iki teker arasi mesafe) arttirarak ( Safkan touring motorlar örn. GTL , Goldwing vs) bu etki geciktirilebilir ama sonuc degismez. Yada frenleme daha iyi hale gelmez.
Spor otomobillerde benzer durum aktif arka kanat , aktif difüzörler vb gibi teknikler ile fren aninda arkaya fazladan yükleme yapilabilmektedir. Motosikletler icin bu tür aerodinamik teknolojiler henüz cok yeni olup son kullaniciya cok özel modeller disinda sunulmamaktadir.
Asagida asiri frenlemede motorun nasil öne devrildigini görebilirsiniz.