Yüksek fiyatlara sahip, yani genellikle cepte gezdirilen parayla alınamayan ürünleri satan esnaf enteresan bir tecrübe geliştirmiş.
Bir bakışta fakir adamı tanıyorlar.
Artık nerde öğretiyorlar, nasıl oluyor bilmiyorum ama siz dükkandan içeri girdiğiniz an,
bir şey alıp alamayacağınızı o biliyor zaten.
Türkiye'ye geldiğimde bu işlerle uğraşan arkadaşları ziyaretlerimde çok rastladığım bir durumdur bu.
Sohbetteyizdir.
İçeri biri girer, arkadaşım ya sohbet falan dinlemez bir kaplan gibi yerinden fırlayıp müşteriye hamle eder,
ya da göz ucuyla şöyle bir bakıp,
ee daha daha nasılsın?
diye sohbete devam eder.
Olum müşterine baksana derim.
İttir et alıcı değil o bakıcı der sallar.
Kılık kıyafetlede alakası yok bu işin.
Marka pantolon gömlek giymen etkilemez adamı cebinde çay paran olmadığını bilir.
Ya da paran var ama fakir taklidi yapıyon.
Yemez!
Az sonra alır o cebindeki parayı.
Daha yanıldıklarını görmedim o yüzden iddialaşmam ama bir türlü akıl erdiremem fakir olduğumuzu nasıl anlıyor bu insanlar???

Yani ister istemez takdir uyandıran bir yetenek bu ve Türk esnafına mahsus.
Burda Fransa'da da aynılar çünkü.
Kısaca takılmayın böyle şeylere.
Eskiden beri böyle gelmiş böyle gider.