Benim de askerlik yıllarım geldi aklıma.O kadar abartıldığı gibi korkulacak bir olay değil.Ben karakol komutanı olarak yapmıştım.Askerlikte sorumluluk almak çok çok daha zor ve can sıkıcı.Ona rağmen,bütün olumsuzluklara rağmen askerliği güzel,farklı hatta biraz zevkli bile diyebileceğim yaşanması gereken bir hayat deneyimi olarak görüyorum.Asıl sorun ve gücüme giden olay askerlikten sonrası.Bazı insanlar biraz fazla guru sahibidir,kendi ülkeleri ve sevdikleri için savaşmak onlar onlar için yegane amaçtır.Bende bir zamanlar bu insanlardandım.Isparta Dağ komando okulu çıktı gözlükleri çıkartıp koşa koşa,sevine sevine gittim.Ama orada yapılan sağlık muanesinden her ne kadar gizlemeye çalışsamda hem gözden hem de burundaki küçük bir solunum probleminden refüze oldum.Ardında Tuzlaya gittim şansım yaver gitti mekanım yine dağlar oldu.Terör yoktu,çatışma yoktu ama sorun değil hudutta vatan toprağının sınırlarını beklemek Güneydoğuda terörle savaşmaktan sonra benim için en onurlu işlerden biriydi.Elimden geldiğince zevkle ve profosyonelce bana verilen subaylık görevini eksiksik yerine getirdim.Hatta bir çok komutanım askerde kalmam konusunda ısrar ettiler.Askerden geldikten sonra farklı zamanlarda,bazı iktidar yalakası ve klavye komandosu çakma milliyetçiler tarafından sırf aynı fikir ve ideolojiyi paylaşmadığım için defalarca vatan haini,terörist,gevur,dinsiz damgası yedim.Askerde ne -25 derece dağlarda dolaşmak,ne sevdiklerimden aylarca ayrık kalmak,ne dağ başında aylarca medeniyetten ayrı kalmak hiç biri sivilde bana atılan bu çamurlar kadar gururumu incitmemişti.Bu ülkenin vatandaşı işine gelmediğinde kahramanlarını ve savaşçılarını hiç acımadan satar.Ben kahraman filan değildim sadece ülkesi için savaşmaya hazır sıradan bir insandım.Bu küçük sayılabilecek olayların beni kadar incittiğini göz ününde bulundurursak bir de Ergenekonda haksız yere çamur atılan bu ülke için yıllarca terörsitle savaşmış,canını hiçe saymış kahramanlarımızın nasıl yıkıldıklarını siz düşünün.Kusura bakmayın ama bu sebeplerden dolayı bir daha askere gitmem bir daha da değer kıymet bilmeyen bu iftiracı,iki yüzlü halk için ne canımı tehlikeye atarım ne keyfimi bozarım.
Askere gidecek arkadaşlarda bir an önce gitsin-gelsin aradan çıkarsın askerlik olayını.Başta da söylediğim gibi zor bir şey değil.Olaya benim gibi duygusal yaklaşmadıkça onur meselesi haline getirmedikçe çok canları yanmaz çok incinmezler.Bir şekilde fiziki engeli,hastalığı olanlar veya paralı yapma imkanı olanlar kullansın derim.Ben gittim babalar gibi yaptım askerliğimi ama askerlikten bir şekilde yırtmaya çalışanlara hiç mi hiç kızamıyorum.