- Katılım
- 27 Şub 2014
- Mesajlar
- 2,829
- Konu Yazar
- #1
Bu konuyu aslında açmıyacaktım fakat bu günü anmak bence bizim görevimiz, bazen hatırlamamız gereken bir gerçek, belki burada bile tanıdıgı engelli olan vardır. Motosiklet kullanıp bişekilde engelli olmuş foruma üye birileri var onuda biliyorum, umarım iyisinizdir.
Küçüklüğümde yazları hep dedemin yanına annemin memleketi Geliboluya giderdik yıllarca. 8 yaşındayken alt komşumuzun oglu ile arkadaş oldum hiç arkadaşım olmadıgından en nefret ettiğim o günleri bana sevdirmiş mutlu etmişti. Konuşma ve duyma engelliydi ve çok sevgi dolu bi çocuktu onun fiziksel engeli bizim arkadaşlıgımıza hiç engel olmadı tatilin süresi olan 3 ay boyunca oyun oynadık eğlendik. 6 yıllık arkadaşımken 14 yaşında 19 temmuz 2007 de trafik kazasında vefat etti, o zaman tanıdım yakından engelli insanları tabi çocuktuk çokta bişey hatırlamıyorum
2010 yılında 17 yaşındayken Çanakkale merkezde yaşayan bana kardeşi gibi davranan dayım arabası ile 13 takla atarak bir kaza yaptı ve felç kaldı, sağ kolunu kullanamaz hale geldi, yüzünden 4 ameliyat olmak zorunda kaldı ve bikaç sağlık sorunu daha, bakıma muhtaç olduğu içinde bize taşındı İstanbula. Annem öğretmen 5 e kadar evde yoktu, babam Afganistan Türk konsoloslugunda askeri görevde benim okulum rahat ben engelini azaltmaya çalıştım dayımın. Asla gocunmadım belki çocuklugumdan gelen alışılmışlıkla yadırgamadım bile hatta. 4 ay zaman geçirdim 4 ay sonra birtakım olaylar sonucu oda vefat etti. Ama birşekilde hayatta olsa asla üzülmemesini sürekli mutlu olmasını hayattaki hiçbirşeyin ona engel olmaması için uğraşırdım. Şimdi fiziksel olarak normaliz ama elbet duymuşsunuzdur bizlerde birgün engelli olabiliriz birşekilde, insanlar çok cahil bu konuda lütfen duyarlı olalım, yardımcı olmaya çalışalım biryerlerde rastlarsak.
Engelli tüm insanların önündeki engellerin kaldırılması, kendilerinin ve ailelerinin yaşam kalitesinin yükseltilmesi ve yaşama sevincinin arttırılması umuduyla tüm engellilerin 3 Aralık Dünya Engelliler Gününü kutlar, sağlıklı günler dilerim.
Küçüklüğümde yazları hep dedemin yanına annemin memleketi Geliboluya giderdik yıllarca. 8 yaşındayken alt komşumuzun oglu ile arkadaş oldum hiç arkadaşım olmadıgından en nefret ettiğim o günleri bana sevdirmiş mutlu etmişti. Konuşma ve duyma engelliydi ve çok sevgi dolu bi çocuktu onun fiziksel engeli bizim arkadaşlıgımıza hiç engel olmadı tatilin süresi olan 3 ay boyunca oyun oynadık eğlendik. 6 yıllık arkadaşımken 14 yaşında 19 temmuz 2007 de trafik kazasında vefat etti, o zaman tanıdım yakından engelli insanları tabi çocuktuk çokta bişey hatırlamıyorum
2010 yılında 17 yaşındayken Çanakkale merkezde yaşayan bana kardeşi gibi davranan dayım arabası ile 13 takla atarak bir kaza yaptı ve felç kaldı, sağ kolunu kullanamaz hale geldi, yüzünden 4 ameliyat olmak zorunda kaldı ve bikaç sağlık sorunu daha, bakıma muhtaç olduğu içinde bize taşındı İstanbula. Annem öğretmen 5 e kadar evde yoktu, babam Afganistan Türk konsoloslugunda askeri görevde benim okulum rahat ben engelini azaltmaya çalıştım dayımın. Asla gocunmadım belki çocuklugumdan gelen alışılmışlıkla yadırgamadım bile hatta. 4 ay zaman geçirdim 4 ay sonra birtakım olaylar sonucu oda vefat etti. Ama birşekilde hayatta olsa asla üzülmemesini sürekli mutlu olmasını hayattaki hiçbirşeyin ona engel olmaması için uğraşırdım. Şimdi fiziksel olarak normaliz ama elbet duymuşsunuzdur bizlerde birgün engelli olabiliriz birşekilde, insanlar çok cahil bu konuda lütfen duyarlı olalım, yardımcı olmaya çalışalım biryerlerde rastlarsak.
Engelli tüm insanların önündeki engellerin kaldırılması, kendilerinin ve ailelerinin yaşam kalitesinin yükseltilmesi ve yaşama sevincinin arttırılması umuduyla tüm engellilerin 3 Aralık Dünya Engelliler Gününü kutlar, sağlıklı günler dilerim.
