"İte dalaşmaktansa çalıyı dolaşmak iyidir."
içinde şiddet geçen bir durumda herhangi birinin haklı olabileceğine katılmıyorum.
bu arada gazatelere göz gezdirirken gördüm buraya ekleyeyim. 25.09.2008 Melih Aşık'ın Milliyet gazetesindeki köşe yazısından alıntıdır.
"Alaman zekâsı...
Almanya’ya yeni gitmiş bir vatandaş yazıyor: “Almanya’nın geniş otobanlarından birinde yol alıyorduk. Baktım otomobiller yavaşlıyor ve yolun iki yanına diziliyorlar orta şerit boş kalıyor.
Ne olduğunu anlamadım ama biz de öyle yaptık. Beklemeye başladık. Yolun ortası bomboş ama hiç kimse oraya direksiyon kırmıyor. Kuyrukta sakin sakin bekliyor.
Biraz sonra durumu öğrendik. İleride bir kaza olmuş, yol tıkanmış. Böyle durumlarda Alman sürücüler fermuar ilkesini uygular ve iki yana çekilerek yolu polisler ambulanslar ve çekiciler için serbest bırakırmış.
Gerçekten de biraz sonra o bomboş yoldan polis arabaları ve ambulanslar neredeyse iki yüz kilometre süratle geçip gitti. Önlerinde hiçbir engel yoktu.
Çok geçmeden yol açıldı bütün araçlar hareket ederek gideceği yere vaktinde ulaştı.
Anlattığım; bir toplu zekâ örneğidir.
Alman sürücüler bu toplu zekâya sahip oldukları için sorun daha çabuk çözüldü ve daha çabuk hareket ettiler.
Oysa hepsi tek tek kurnazlık etmeye çalışıp orta şeridi kullansaydı otobanın tıkanıklığı saatlerce sürerdi ve hepsi zarar görürdü.
Geri kalmış toplumlar kurnaz bireylere, ileri toplumlar ise kurnazlığı aklına getirmeyen ve kurallara uyan yurttaşlara sahiptir.
Demokrasi de ancak böyle toplumlarda yürür.
Öbür türlüsü; en kurnaz olanın başa geçip kendi menfaatlerini toplum menfaati olarak yutturmasından ibarettir.
Yani bir çesit diktatörlüktür.
Unutmayın ki her zaman sizden daha kurnaz biri çıkar."
enteresan bir örnek
İşte bedevi ile medeni arasındaki farklardan biri.
Hatırlattığın için teşekkürler.
Ancak, bizim arkadaşlar tam çalıyı dolaşmaya karar vermiş, bu itler bizim arkadaşları ısırmışlar, bizimkiler kurtulmak için de tekmelemişler, bu esnada başka bir it sürüsü gelip bu arkadaşları perişan etmiş.
Sabır ve sağduyuyla hareket edebilmek hepimizin harcı değil, üstün bir irade ve nefis terbiyesine ihtiyaç duyulduğu hepimizce aşikar.
Hiç birimizin, hiç bir zaman şiddete maruz kalmamasını temenni etmek de en mantıklısı.