Yola Dair

[kahve]

Yol hali hepimizin en sevdiği,
Aslında tek kafamızı dinlediğimiz an,
Bir düşünceden öbürüne geçişler vites değiştirişimiz gibi... Bazen biraz agresif...
Bazen biraz sakin... Bazen biraz hadi artık ama...
Gittiğimiz yere ulaşmadan yolda devam etmek için
Yol uzatmalarımız,
Sırf tek başına sürmek için artçı almayışımız,
Kaskın içinden virajın çıkışına artık benimsin bakışımız,
Yeri geldiğinde siz burda takılmaya devam edin ben uzar cümlesini kurabilme ve kurarkende gerçekleştirebilme yetimiz,
Bilinçli bilinçsiz anısına sürmeye devam ettiğimiz kaybettikletimizin akıl artçısı olarak eşliklerine şahit oluşumuz,
Gazı açacakken sebepsiz nedensiz açmayışımız,
Tehlikeyi ortada bişi yokken sezmemiz,
Tehlike geliyorum derken sezemememiz,
Ne kadar keyif aldığımızı sadece bizim bilmemiz ve
Kararlarımızın bedelinin biz olabileceğni farkına varışlarımız,
Hep sanki bizim hayatımıza/yolumuza dair.

Aşağıdaki satırlar
Kaybettiklerimizin anısına..


Rüzgarda*
Denizin yarında oturmuş
Çayın demi gibi
Zaman süratçilerinin göz yaşları
Damlıyor kumdan kristallere
Gölgene mahkum olmuş ışık gardiyan
Sürücü.