Sevgili kardeşlerim 13.08.2025 saat 08:29 bir aracın bana sol tarafımdan çarpması sonucu, ruhumda unutamayacağım bir yara açtı. Kazada büyük oranda ben suçluyum. Haklı haksız bunun hiç bir önemi yok.
Kazanın son 1 kilometresi. Işıklardayız, önde yer bulamadım. Emniyet şeridi motorlarla dolu, oraya geçemedim. Sol şerit keza sağ şerit ile aynı. Trafik ilerlemiyor. Işık yandı hareket ettik. Sinyal verip sol şeride girdim. Sinyal vermeden dönüş yapmam. Sol şeritte biraz ilerledik, sonra gazı açtım orta şeride geçtim. Orta şeritten de emniyet şeridine girmek niyetim, sonra diğer ışıkta en önde olup 500 metre sonrada işe varmak. Belçika plakalı bir bmw, sinyali sağa dönecek şekilde yanıyor. Yalnız burada gariplik var. Bu aracı 5 kilometredir ara ara arkasına düşüyorum ama o sinyal hep yanık. Stopları filmli. Sinyali seçmek de zor. Görmek için yanına yaklaşman lazım. Hiç şeritte değiştirmiyor. Sağ şeritte ilerliyor. Bu aracın yanında (emniyet şeridinde)bir scooter var. Scooter de de 2 kişi var. Işıklara az kaldı. Scooter ile aracın arası açıldı, bende gazı açıp scooterin yerine girdim. Bmw ile yan yana gidiyoruz. Gazı tekrar açıp ilerleyeyim dedim. Gazı açtım 1 saniyem olsa bana yetecekti. O araç sağa dönmeye karar verdi. Döndüğü yerde tahliye bir yol. Aklımın ucundan bile geçmezdi oraya girmek isteyeceği. Belkide nevigasyona bakıyordu. Bilinmez. Allahtan dominar yüksek motor, sağ çamurluğunu bedenime vurdu. Vurunca anında dünya ile irtibatım kesildi. Yere nasıl düştüm hatırlamıyorum. Motor sağ tarafa yol dışına gitti. Hızlı değildim. Hızım 50 ya var ya yok. Bu bile yetiyormuş insanın hayatını karartmaya. Sonra motorcu kardeşlerim etrafımı sardılar. Etrafımda pervane oldular. Benim için ne gerekiyorsa yaptılar. Büyük motor, küçük motor hor görmeyin. Hepimiz kardeşiz. Ben bizzat yaşadım. Allah ayaklarına taş değdirmesin. Bu araç bana vurmasaydı, arkamdan gelen scootera vuracaktı. Onda 2 kişi vardı.
Motorcu kardeşlerimden biri kardeşim başını oynatabiliyor musun dedi. O esnada birileri kaskımı çıkarmak istedi ama motorcu kardeşlerim müsaade etmediler. Kaskın çenesini açtım. Evet oynatabiliyorum. Ayak parmaklarını oynat dediler. Sağ oynatabiliyorum ama solu oynatamıyorum. Tamam dedi endişelenme şoka girmiştir dedi. Bu arada trafik durdu biz ambulans bekliyoruz. Neren ağrıyor dedi. Sol kalçamda müthiş bir ağrı var. Dedim. Başka ağrı hissetmiyorum. Yalnız daha önce öyle bir acı yaşamadım. Sanki bedenimden ruhumu çıkarıyorlarmış gibi canım yanıyor. Ambulans geldi beni bağırta bağırta tahtanın üzerine alıp sedyeye koydular. Hayatımda hiç bu kadar istemedim o ambulans şoförünü dövmeği. Çok kötü sürüyorlar. Bağıra bağıra Alanya araştırma hastanesi ortopedi aciline geldik. Film çektiler, sonra tomografi çektiler. Bunları yaparken devamlı beni aktarıyorlar ve canım fena yanıyor. Bana damdan düşeni getirin. Asistan doktor gözlerimin içine bakarak. Artık eskisi gibi olmayacaksın. Kalçan parçalanmış. Yaşaman bile mucize. Benim zaten moralim yok, bir insana hatta o insan acılar içinde kıvrılırken bunlar denir mi ya. Durumun vahametini öğrenince eşimi aradım. Sonra eşim dostum arkadaşım benim için ellerinden geleni yaptılar. 13 gün hastanede kaldım. Her gün bir arkadaşım yanımda refakatçı kaldı. Bu kadar sevildiğimi hiç bilmiyordum. Çok duygusal oldum. Her şeye göz yaşı döker oldum. Bunu yazarken bile duygularım çok yüksek.
Kardeşlerim. Allah ayağınıza taş değdirmesin. Tekeriniz düz bassın. Sağdan geçmeyin. Sağdan geçip hayatta kalan nadir kişilerdenim. Beni de yargılamayın. Allah sizlere böyle acılar yaşatmasın.
