direk nemalananlar, kendi paylarını alıp seslerini çıkarmıyor ya da allah-kitap-din bezeli laflar ile yürüyorlar. diyanet dediğimiz kurum artık holding olmuş.
alttakiler ise itaat-özdeşleşme-benimseme üçlemesinden özdeşleşme ile başkasının bindiği araca kendisi biniyormuş, başkasının içtiği ejder meyveli içeceği kendisi içiyormuş gibi hissederek hayatına devam ediyor.
sosyal psikolojide bu kavramların ne olduğu ve toplumsal davranışın sebepleri açıklanmaya çalışılmış, kısmen de başarılı olmuş.
"itibardan tasarruf olmaz"ın milleti getirdiği yer kendisini yakan, asan, şiddete meyilli bir toplum.
tam anlamı ile;
Onlar ki toprakta karınca,
suda balık,
havada kuş kadar
çokturlar;
korkak,
cesur,
câhil,
hakîm
ve çocukturlar
ve kahreden
yaratan ki onlardır,
Nazım Hikmet Ran
bu saltanatın arka bahçesinde ise takkeli kapitalizmin ahlakı ile şekillenmiş bir gençlik var,
ve onların çoğunluğu işsiz ya da köleden hallice işlerde çalışıyorlar,
hayatlarında çıkış noktası görünmüyor.
abuk subuk tv dizileri ile önlerine bir hayat konuluyor, ulaşamayacakları. (bir iki gün önce bir tanesini 3 dakika seyrettim, karadeniz dağında full+full makyaj ile odun kesen bir hanım var idi).
yoksunluğun getirdiği mutsuzluk ve öfkenin sonuçları olacak, oluyor.
babalar çocuklarının ceplerine harçlık koyamıyor,
gençler sevdiklerinin zengin mezesi olmasını seyrediyor,
uyuşturucu konusu oldukça karışık ilişkiler yumağında, tütün satışı gibi.
konu başlığı oldukça fazla.
din bunların ne kadarını ne kadar süreliğine daha örtecek?
sorunun çoğu yöneticilerde değil onları kılı olmayı seçenlerde.
