ben motorumu Sinan' ın ellerinden aldımıştım..
Kendisi sadece iyi bir sporcu değil, iyi bir motosiklet ustası ve daha önemlisi çok iyi bir insandı..
Bir gün uzun yola çıkacakken yağmur başladı. Üstüm sırılsıklam. Naparım diye düşünürken onların dükkana uğradım. Sinan bana bir suziki T-shirt hediye etti..(Haziran, 2005)
Başka bir gün, o zamanki kız arkadaşım, şimdiki eşim, Adapazarına beni ziyarete gelmişti. Artçı kaskım yoktu.. Sinanın yanına gittim ve ve bi kask istedim. Hemen temin etti.. (Şubat, 2006)..
Şimdi inanamıyorum, O, çok güzel bir insandı.. Öyle motorsiklete binmiş olmak için binmezdi. Ben tüm arkadaşlarıma motosikleti sevdirmek için motorsikletimi Sofuoğlun dan aldım diye anlatıyordum. Şimdi ne diyeceğim??
Çok yoğun ve garip duygular içindeyim. Cenazeye Ankarada olmam ve programlanmış bir işim olması nedeni ile gelemeyeceğim. Burda Onunla yaşadığımız bir iki anıdan bahsederek kendimi avutmaya çalışıyorum.
Çok üzgünüm. Allah ailesine sabırlar versin. Sabır versin sözcüğü hiç bu kadar anlam kazanmamıştı... Ruhun şad olsun kardeşim. Toprağın bol olsun. Seni unutmayacağız. Ama sana söz kardeşim, mezarının başına gelip sana dua okuyacağım.
Seni hiç unutmayacağım,