mükemmeliyet doğanın içerisinde var olma şeklinde kendine yer buluyor,
doğadaki türlerin esas amacı türlerinin bir şekilde devamını sağlamak üzerine kuruludur,
buna rağmen zaman içerisinde sosyal türlerin daha farklı bakış açıları ve davranış biçimleri geliştirdiği gözlemlenebilmektedir,
buradaki mesele de "gözlemleme" kavramı üzerinden okunabilir,
bu kısmı atlamak mantıklı.
geçenlerde bir haberde insanların son elli yıl içerisinde doğal yaşamın %60 lık kısmının yok olmasında katkısının olduğu yazılıyordu,
bu davranış biçimi mükemmeliyet ile uyuşmakta mıdır ?
düşündüğünü düşünebilen bir canlının besin zincirinde üste oturduğunda kendisi ile uğraşması nasıl açıklanabilir ?
eski ustalar yaptıkları ürünün mükemmel olmaması için bir tarafına bilerek hasar verirlermiş,
bu kişinin felsefi ya da dini bakışına uygun olarak kendisine mükemmel sıfatının yakışmadığını bilmesinden kaynaklanmaktadır.
sözün kısası mükemmeliyet ile uyum sağlamak ve türün devamını sağlamak çok farklı kavramlar,
ayrıca bir canlıyı sadece kendi kişisel zevki için sahip olma dürtüsü ile tutsak etmek doğru bir bakış açısı değil.
---------- Mesajlar birleştirildi - 17:07 ---------- bir önceki mesaj zamanı 17:04 ----------
(ツ);4402901' Alıntı:
o zaman beyin dışındakiler
sarf malzemesi olur
beynin ömrü ne kadar
https://youtu.be/dLP8A3tlmQU?t=2350
"Zehiri tehlikeli örümceklerdir"
Hayırlı tezkereler
biraz daha düşünme kapasitesi yüksek olanların ortaya koyduğu fikirlerde "fikir" dışındaki kavramların önemsizliği mantıklı şekilde anlatılır,
buradan kastım "dünya geçicidir" gibi dini bir söylem değil,
Ferrari marka bir araca sahip olmanın gereksizliğidir,
gereksizliğin çıkış noktası da ihtiyaç kavramıdır.
ahbap ahkamını böyle kesti
