geçenlerde bir belgeselde izledim.ötanazinin yasal olduğu bir ülke.50 li yaşların sonunda bir kadın kanser hastası.ötanazi hakını kullanıyor.bu kararı verdikten sonra ki son günleri filme alınmış.en yakın arkadaşlarıyla sevdikleri yerlerde buluşuyorlar sohpet ediyorlar.hayatlarından konuşuyorlar.gülüyor eğleniyor espri yapıyorlar.hoş anlar yaşıyorlar.sonra hiçbir şey olmamış gibi vedalaşıyorlar.günah mı değil mi bilmem ama kadına ve dirayetine saygı duydum.yaşamı ve gerçeği böyle bir güçle kabullenebilmek tüylerim diken diken oldu.saygı duydum.