- Katılım
- 18 Nis 2009
- Mesajlar
- 4,288
- Konu Yazar
- #1
Artık dayanamıyorum arkadaş
47 gün oldu 4 büyük depremin tamamına hastanede yakalandım
2. depremde hastane üzerimize yıkıldı mesai arkadaşımızı yıkılan duvarın altından zor çıkardık
kızcağız kafayı sıyırdı
sadece benim çalıştığım serviste 22 kişi vardı
hepsi kaçtı ilk günden yoklar
gecemi gündüzüme kattım
sadece ilk depremde ölen sağlıkçı sayısı öğretmenlerin iki katı
dayanamıyorum arkadaş zoruma gidiyor
karımı kızımı 2 kişilik yazlık çadıra koyup komşuya emanet edip
gözümü bile kırpmadan hastaneye yetiştim
kurtardıklarımızı saymıyorum elimde ölen çocukların yüzleri gözümden gitmiyor
3 gündür çalışmıyorum son sağlam hastanede ağır hasarlı
3 gündür ortalama 16 saat uyuyorum
herkes çok uyuyorsun diyor ama kimse 45 gündür ortalama 1.5 saat uykuyla idare ettiğimi bilmiyor
televizyonlar tamamen yalan haber yapıyor
hiç bir şeyin iyiye gittiği yok dahada kötü olacak
gelen konteynerların tamamı üst düzey zırzavatlara
ve üniversite hocalarına (ki üniversite kapalı ve en az maaş alanı 5 binlira almasına rağmen)
verilmektedir fakirlere yardım inanamıyacağınız kadar zor verilmekte
ama bir prof sanki mendil satan çocuk gibi yardım sırasında çıngar çıkarmakta
çok fotoğraf çektim yayınlardım ama işimden olma korkusu var
biliyorsunuz muhalif konuşan memurların tamamını işten attılar
zoruma gidiyor arkadaşlar ben ve sağlık personeli bukadar çalışırken
hakkımızda tek bir haber çıkmadı üstüne sağlıkçıları kötüleyen haberler çıktı
ama bir öğretmen korkuyor diye 1 hafta haber yaptılar
ki onların gördüğü en büyük deprem 3.9 şiddetindeydi
yani evinin yanından iş makinası geçmiş kadar sallanıyorsunuz
bütün bunlara rağmen bütün moral bozucu şeylere rağmen
bırakmadık şehri çalıştık çok çalıştık
ama yeter artık bende depremzedeyim en azından bir kaç hafta uzaklaşmaya ihtiyacım var
her baktığım göçükte ağlamamak için kendimi zor tutuyorum
hani erkekliğe bok sürdürmemek var ya işte ondan
gidiyorum arkadaşlar bir kaç hafta Van'da değilim
bırakmak zor gelsede uzaklaşmaya ihtiyacım var
önce kuşlar terketti bu şehri sonra anılar birer birer
şimdi sıra bende
47 gün oldu 4 büyük depremin tamamına hastanede yakalandım
2. depremde hastane üzerimize yıkıldı mesai arkadaşımızı yıkılan duvarın altından zor çıkardık
kızcağız kafayı sıyırdı
sadece benim çalıştığım serviste 22 kişi vardı
hepsi kaçtı ilk günden yoklar
gecemi gündüzüme kattım
sadece ilk depremde ölen sağlıkçı sayısı öğretmenlerin iki katı
dayanamıyorum arkadaş zoruma gidiyor
karımı kızımı 2 kişilik yazlık çadıra koyup komşuya emanet edip
gözümü bile kırpmadan hastaneye yetiştim
kurtardıklarımızı saymıyorum elimde ölen çocukların yüzleri gözümden gitmiyor
3 gündür çalışmıyorum son sağlam hastanede ağır hasarlı
3 gündür ortalama 16 saat uyuyorum
herkes çok uyuyorsun diyor ama kimse 45 gündür ortalama 1.5 saat uykuyla idare ettiğimi bilmiyor
televizyonlar tamamen yalan haber yapıyor
hiç bir şeyin iyiye gittiği yok dahada kötü olacak
gelen konteynerların tamamı üst düzey zırzavatlara
ve üniversite hocalarına (ki üniversite kapalı ve en az maaş alanı 5 binlira almasına rağmen)
verilmektedir fakirlere yardım inanamıyacağınız kadar zor verilmekte
ama bir prof sanki mendil satan çocuk gibi yardım sırasında çıngar çıkarmakta
çok fotoğraf çektim yayınlardım ama işimden olma korkusu var
biliyorsunuz muhalif konuşan memurların tamamını işten attılar
zoruma gidiyor arkadaşlar ben ve sağlık personeli bukadar çalışırken
hakkımızda tek bir haber çıkmadı üstüne sağlıkçıları kötüleyen haberler çıktı
ama bir öğretmen korkuyor diye 1 hafta haber yaptılar
ki onların gördüğü en büyük deprem 3.9 şiddetindeydi
yani evinin yanından iş makinası geçmiş kadar sallanıyorsunuz
bütün bunlara rağmen bütün moral bozucu şeylere rağmen
bırakmadık şehri çalıştık çok çalıştık
ama yeter artık bende depremzedeyim en azından bir kaç hafta uzaklaşmaya ihtiyacım var
her baktığım göçükte ağlamamak için kendimi zor tutuyorum
hani erkekliğe bok sürdürmemek var ya işte ondan
gidiyorum arkadaşlar bir kaç hafta Van'da değilim
bırakmak zor gelsede uzaklaşmaya ihtiyacım var
önce kuşlar terketti bu şehri sonra anılar birer birer
şimdi sıra bende
Son düzenleme: