- Katılım
- 3 Ara 2009
- Mesajlar
- 913
- Konu Yazar
- #1
elimizdekilerin kıymetini bilelim ki kaybettiğimizde üzülmeyelim. Allahım gördüğümüz günden bizi geri koymasın (amin) binlerce şükürler etsek az..
Allah'ım; verdiğin nimetlere, rızıklara ve bugünkü halimize sonsuz şükürler olsun...
Allah'ım; verdiğin nimetlere, rızıklara ve bugünkü halimize sonsuz şükürler olsun...
Bir gun gozlerinizi baglayin yaniniza bir arkadasinizi alin ve bildiginiz sokaklarda onun yardimi ile yurumeyin deneyin. bir kac saatlik bu tecrube size buyuk bir ders verecektir. Turkiyede engelli olmak bir ayip gibi gorunuyor. Engelli cogu insanimiz utandigindan ve disalandigindan sokaga cikmiyor. Avrupaya giden insanlar ne kadar cok engelli var diyor bu ulkede, hayir oranlar ayni tek fark bizim vatandasimiz sokaga cikip halka karisamiyor. Gorme engelli biri karsidan karsiya gecerken yardim edecez diye adami yurudugune pisman ediyoruz. Isitme engelli olunca karisina gecip salak gibi konusuyoruz. Tekerlekli sandelyede birini gorunce ona yol acacaz diye ortaligi karistiriyoruz. Bu kadar goze batmak bu kadar asiri olmak onlari uzuyor.
Cunku onlara aciyoruz. Bu cok buyuk bir yanlis. O insanlar acinmak degil toplumda bir birey olmak istiyorlar. Engelli birini ise alin desek 30 kez dusunuyorlar. Onlara yapacaginiz en buyuk iyilik ,onlara acimayi birakarak normal insan gibi karsilamak. Bence kendinizi o insanlara ile kiyaslayip sukur demek pek dogru degil. Ondan daha mutlu ve iyi bir hayat yasadiginiz ne mutlu. Sadece gormuyor diye buna karar verip boyle demek yanlis.