Motosiklet Kardeşliği

[ExTReMa]

Motosiklet kültürüne sahip motosiklet kullanıcılarının arasında yazılı olmayan bazı etik kurallar vardır. Aslında bunlara kural demek bile doğru olmayabilir. Bir tür azınlık dayanışması gibi birşeydir sanki bu.

Örneğin yolda arızalanmış bir motor görseniz mutlaka durup bir bakarsınız, yardıma ihtiyacı olup olmadığını sorarsınız. Oysa otomobil kullanıcıları arasında bu tür sıkı bir dayanışmaya rastlamanız pek mümkün olmaz.

Evet, bir tür azınlık dayanışması denebilir buna. Hatta bundan biraz daha fazla bir şeydir aslında motosiklet kardeşliği.

Motosiklet kullanmayı tercih etmek bilinçli bir deliliktir de. Evet bilinçli delilik: 4 tekerliğin izole edilmiş güvenliğini bir kenara bırakır, kendi başında ayakta bile duramayan bu iki tekerli makina ile bütünleşip, tek vücut olmayı tercih edersiniz. Sanki başka bir boyuta geçmek gibidir. Ve doğal olarak bu bilinçli deliliği tercih eden diğer kişilere de yakın hissedersiniz kendinizi. Çünkü bir tek siz gerçekten anlarsınız onları. Tabii ki onlar da sizi.

Motosiklet ile Yunanistan'a gitmeyi planlayan ancak mont, kask, koruma vb. yol için gerekli aksesuarları tedarik etmekte güçlük çektiği için bunları arkadaşlarından talep eden Tuğçe Baran'ın geçen gün Vatan Gazetesi'nde yazdıkları Motosiklet Kardeşliği'ne iyi bir örnektir sanırım:

"Kim derdi ki hayatında daha önce topu topu üç saat motor arkasında yolculuk etmiş biri, birden kendini acayip cömert bir topluluk içinde bulsun ve asla sahip olamayacağı bir takım malzemelere şak diye kavuşsun..

Evet böyle bir şey varmış. 'Motorcu Dayanışma Ruhu' diye bir şey varmış gerçekten. Yıllarca duyduğum fakat inanmadığım şey gerçekmiş!

Geçen gün anlattığım gibi gerekli malzemeleri tedarik etmemiz hüsranla anlaşıldı ki mümkün değil. Eşek yükü bir para..

Onun üzerine motor sahibi arkadaşlara başvurduk.

Sanıyordum ki herkes "yok bana lazım" "yok veremem, çok kıymetli" diyecek.

Hayır öyle olmuyormuş. Pekala, neredeyse canından çok sevdiğin, dünyanın parasını verdiğin montunu, kaskını, şuyunu buyunu verebiliyormuşsun. Bu araba sahibi olmaya benzemiyor. Kimse kimseden "yola çıkıyorum stepneni, tamponunu, yan aynanı istiyorum" diyemez. Ama motorcu olduğun zaman isteyebiliyorsun..

Ben hayatımda kimseden tek bir şey istemiş bir insan değilken şu an Müge sayesinde bir adet motor montu, bir adet motor pantolonu, dizlik, bel kuşağı, Mustafa sayesinde bir adet bagaj kutusu, Arzu sayesinde mask, Lale sayesinde bir adet gözlük, Ali sayesinde bir adet yan çanta sahibiyim..

Sağ kalır geri dönersek elbette hepsini geri vereceğiz ama şu an robokop gibi donanmış durumdayız.

Ne diyebilirim ki..

Mutluyum, huzurluyum.."






Arkadaşlar okurken hoşuma gitti paylaşmak istedim..
Forumda arama yaptım ama bulamadım umarım daha önce verilmemiştir..

 

[tigermbz]

şu motorcu kardeşliğini bir de biz görsek be :cherry:

bunlar biraz da kes bir yağlı olsun edebiyatı olmakla birlikte, sıkıntısı ve zevki çok olan bir yolda beraber ilerleyen insanların ister istemez empati yapması durumunu da esgeçemeyiz.
yoksa adam iyidir; o adam araba kullanıcısı olsa da iyidir yaya olsa da iyidir.
motorcular yürekli adamlardır bol keseden dağıtır diyecem, belki eskiden böyle bir kaide vardı ama artık istisnalar okadar fazla ki kaide bozuldu , yok değil tabi.

 

[BikerBoyz34]

ben okumadım hocam ama çok hoşuma gitti işte motosiklet bu ya işte insanlık bu

sağolasın hocam paylaşım için teşekkürler çok güzel bi yazı

 

[kıllıtarkan]

motosiklet kardeşliğine lafım yok ama insanlık önemli insan olan araba dahi olsa yanına gelip yardım gereklimi diye soruyor

paylaşım için saol

 

[başkentin_asi_pilotu]

valla gerçekten öyle.... hatta ankarada bi iki sefer kavga ediyodum motoru gören diğer motorcunun korna çalmasına...hatta bi ker düştüm peşine durdurdum ne korna çalıyom diye benden ufak bi çocukmuş abi adettendir sende motorcusun selam verdik dedi bizde hayvanlık yaptık gerçekten motorculuk çok farklı bişey ........

 

[ShowDown]

ah çok güzel araba :farao: motor :cat:
bazı korkularla yüzleşmeden olmaz!
eğer ki sana motosiklet üstünde araba çarpar ölürsen,milyonlarca ölmeyeni kurtarmışsın demektir.Bu bence evinde kahveni içerken ölmekten milyonlarca kat güzel birşey

 

[SAKİ1]

Motorcunun halinden motorcu anlar,yaşasın motosiklet, arabalara ölüm hucuuummmmmmmmm.:queen::queen::queen:Yaşasın kötülük:queen::queen:

 

[tubis]

Sonuç ;
Motorcuyum,mutluyum,huzurluyum.. :cherry:

Şaka bi yana, beni anlayan ve benim gibi bi çok kişi olduğunu görmek beni mutlu ediyor.

 

[bekoserkan]

gusel yazı bence dogru yıllardan berı araba kullandım kac defa yolda kaldıysam duranlar trafıgı kesıyorum dıye dovmek ıcın ındı ık gunluk motorcuyum telefonla konusmak ıcın durdum pesımde 3 kurye hayırdır bı sorunmu var dıye durdu
bu bır dayanısma ve cok gusel bı dayanısma arabaylada gecsem motorlu ıcın duruyorum artık

 

[ayshegül]

yazı süper kim yazmışsa ellerine saglık cok güsel anlatmıs :cat:
motosikleti ve motosikletci kardeşlerimi seviyorum:rendeer::rendeer:

 

[szr]

motosiklet kardeşliğine lafım yok ama insanlık önemli insan olan araba dahi olsa yanına gelip yardım gereklimi diye soruyor

paylaşım için saol

Kesinlikle katılıyorum:cat:

 

[s3ns4t10n]

eee bosuna bütün delileri hastanede aynı salonda tutmuyolar. delinin halinden deli motorcunun halinden motorcu anlar. zaten bizlerde deli deilmiyiz

 

[mrsago]

gerçektende doru yaklaşık 3 ay önce evime 30 km uzaklıkta motorum bozuldu saat akşam 11 di ne yapıcam diye düşünürken hiç tanımadığım iki tane motorcu kardeşim yanıma geldi yardımcı olabilirmiyiz diyince motorcu olduğum için şükrettim neyse kaldığım yer sapa biyerdi motoru çekmek için belimizdeki kemerleri birleştirdik ve 30 km yol gittik işte arkadaşlar hangi araba kullanıcısı bırakın belindeki kemeri arabasındaki halatı verir soruyorum sizlere

 

[demirgursel]

aman motoru istemesinde kimse
gerisi olabilirkardeşiz.
yazı çok hoş .sağol

 

[mete_han]

Motosiklet kültürüne sahip motosiklet kullanıcılarının arasında yazılı olmayan bazı etik kurallar vardır. Aslında bunlara kural demek bile doğru olmayabilir. Bir tür azınlık dayanışması gibi birşeydir sanki bu.

Örneğin yolda arızalanmış bir motor görseniz mutlaka durup bir bakarsınız, yardıma ihtiyacı olup olmadığını sorarsınız. Oysa otomobil kullanıcıları arasında bu tür sıkı bir dayanışmaya rastlamanız pek mümkün olmaz.

Evet, bir tür azınlık dayanışması denebilir buna. Hatta bundan biraz daha fazla bir şeydir aslında motosiklet kardeşliği.

Motosiklet kullanmayı tercih etmek bilinçli bir deliliktir de. Evet bilinçli delilik: 4 tekerliğin izole edilmiş güvenliğini bir kenara bırakır, kendi başında ayakta bile duramayan bu iki tekerli makina ile bütünleşip, tek vücut olmayı tercih edersiniz. Sanki başka bir boyuta geçmek gibidir. Ve doğal olarak bu bilinçli deliliği tercih eden diğer kişilere de yakın hissedersiniz kendinizi. Çünkü bir tek siz gerçekten anlarsınız onları. Tabii ki onlar da sizi.

Motosiklet ile Yunanistan'a gitmeyi planlayan ancak mont, kask, koruma vb. yol için gerekli aksesuarları tedarik etmekte güçlük çektiği için bunları arkadaşlarından talep eden Tuğçe Baran'ın geçen gün Vatan Gazetesi'nde yazdıkları Motosiklet Kardeşliği'ne iyi bir örnektir sanırım:

"Kim derdi ki hayatında daha önce topu topu üç saat motor arkasında yolculuk etmiş biri, birden kendini acayip cömert bir topluluk içinde bulsun ve asla sahip olamayacağı bir takım malzemelere şak diye kavuşsun..

Evet böyle bir şey varmış. 'Motorcu Dayanışma Ruhu' diye bir şey varmış gerçekten. Yıllarca duyduğum fakat inanmadığım şey gerçekmiş!

Geçen gün anlattığım gibi gerekli malzemeleri tedarik etmemiz hüsranla anlaşıldı ki mümkün değil. Eşek yükü bir para..

Onun üzerine motor sahibi arkadaşlara başvurduk.

Sanıyordum ki herkes "yok bana lazım" "yok veremem, çok kıymetli" diyecek.

Hayır öyle olmuyormuş. Pekala, neredeyse canından çok sevdiğin, dünyanın parasını verdiğin montunu, kaskını, şuyunu buyunu verebiliyormuşsun. Bu araba sahibi olmaya benzemiyor. Kimse kimseden "yola çıkıyorum stepneni, tamponunu, yan aynanı istiyorum" diyemez. Ama motorcu olduğun zaman isteyebiliyorsun..

Ben hayatımda kimseden tek bir şey istemiş bir insan değilken şu an Müge sayesinde bir adet motor montu, bir adet motor pantolonu, dizlik, bel kuşağı, Mustafa sayesinde bir adet bagaj kutusu, Arzu sayesinde mask, Lale sayesinde bir adet gözlük, Ali sayesinde bir adet yan çanta sahibiyim..

Sağ kalır geri dönersek elbette hepsini geri vereceğiz ama şu an robokop gibi donanmış durumdayız.

Ne diyebilirim ki..

Mutluyum, huzurluyum.."






Arkadaşlar okurken hoşuma gitti paylaşmak istedim..
Forumda arama yaptım ama bulamadım umarım daha önce verilmemiştir..

Tuğçe Baran (30.07.2006)



http://w10.gazetevatan.com/root.vatan?exec=yazardetay&Newsid=83116&Categoryid=4&wid=6