Öncelikle İstanbul'daki terör olayları ve bu aralar zıbanadan çıkan katil insanlar yüzünden, artık insanlar ne motorla ne arabayla durmaya çekiniyorlar... Yani durmayan motorculara yada arabalara kızamıyorum bu yüzden... Gönül tabi ki isterdi birinin durup yardım etmesini ama durmadılar diye de laf söylemek özellikle bu devirde yersiz..
Ben motorumu satmadan önce mutlaka her motorcu gördüğümde kornaya basar selamlardım, aynı şekilde selam verenlerin yanı sıra almayan yada dikkat etmeyenler de olurdu...
Fakat bir gün güzel bi anı geçti başımdan hemde canımın sıkkın olduğu bi gün, "iyi ki durmuşum" dedirtti bana
İzmir/Çeşme otoyolunda Seferihisar taraflarında sanırım yanılmıyorsam (geçmiş zaman yalan söylemiş olmıyayım) bir motorcu gördüm, motoru iktirirken baya uzaktan gördüm ama yavaşlayana kadar anca yanında durabildim
yaklaştığımda 30'lu yaşlarda bi abi mobilet motoru iktiriyordu hafif rampa yukarı
Selam verip "hayırdır benzin mi bitti" dediğimde Adamın suratındaki ifadeyi kesinlikle anlatamam, bir gözlerime bir motoruma (zx r6) bir de kendi motoruna baktı, "Sağolasın kardeşim bu aletle yanımda durdun ya sen.. artık benim döküntüyü sırtıma alır giderim" dedi ve ben nerdeyse motordan düşüyordum gülmekten =)) evi yakın olduğu için espirili bir muhabbetten sonra yardım teklifimi teşekkür ederek geri çevirdi
Ne motor ne insan ayrımı yapmadan selamımı verip elimden geldiğince ihtiyacı olana yardım etmeye çalışırım.. Çünkü motor tutkumun sebebleri;
Rüzgarı tenimde hissetmek, özgür olduğumu hissetmek, ve motorcuların dayanışmasıdır
