üzücü bir hadise ama artık alıştık hemen hemen her gün bir motosiklet kazası haberi okumaya izlemeye veya buradan paylaşarak haberdar olmaya....hani bir laf vardır ""ya bu deveyi güdersin ya da bu diyardan gidersin""....
benim deve gütmeye gücüm olmadıgı için mecburen ikinci seçeneği seçip motorumu satmak zorunda kaldım..çünkü bu şehirde yaşayıp da motosiklet kullandıkça; ailemi, yakınlarımı ve en önemlisi nişanlımı yani hayatımı paylaşacağım insanı tedirgin etmeye, onlara hergün stres yaşatmaya, acaba bugün birşey olur mu, akşam sağ salim gelecek mi, bi arasam emin olsam içim rahat etse aradığıma kızar mı vs. gibi düşüncelere sevketmeye hakkım yok.. oturup bunları düşünüyorum sonra da bu tutkumu bir süre erteliyorum...mecburum...çünkü mesele benim ölüp gitmem degil..ben öleceğim hesap kitap faslına geçecegim..ya geride kalanlar ?? ya beni sevenler hayatlarında benimle ilgili uzun vadeli planlar yapanlar ?? annem, ağabeyim, kardeşim, nişanlım ?? onlara yazık etmeyecek miyim ?? neden benim yüzümden ızdırap çeksinler ki.. hele hele böyle bir kaza sebebiyle çekip gidersem...böyle ölüm haberleri insana dokunuyor...bir varsın bir yoksun...
eğer bir gün maddi durumum iyi olur da amerikalılar gibi 4x4 kamyonetim de olursa o zaman motosikletim de olur ve kasasına yükleyip şehir dışına çıkarım ve güvenli bir yerde akşama kadar dağ bayır demeden kullanırım...hem ben güvende olurum, hem sevenlerimin içi rahat olur...hem de sudan sebeplerden dolayı ölmemiş olurum...