vay musti vay,
ne adamdı!
nerden geldiğini bilmezdim kimsesizdi, belki kimliksizdi
onun macerası onu ilgilendirirdi, kimseye ilişmezdi
birşeylere küfrederdi hep, tedirgin bir balık gibi uyurdu
bazen kaybolurdu, arardım yağmurun altında dururdu
bir kalın kitabı vardı, cebinde dururdu, hergün okurdu
ben bişey anlamazdım, kapağını seyreder, duymazdım
sakallı bir resimdi, kimdi? ne kadar mütebessimdi
sordum birgün musti'ye söylediklerini niye anlamıyorum diye
"bildiklerini" dedi, yüzleştir hayatla ve sınamaktan korkma
doğruyla yanlışı o zaman ayırabilirsin ve onu anlayabilirsin
sonra gülerdi, günlerim yüzlerce ayrıntıyı merak etmekle geçerdi
sonra yine akşam olurdu
musti susardı, ben konuşsam kızardı
tekneye martılar konardı, yüreğim musti'ye yanardı, ağlardım
musti denize tükürürdü gökyüzünü tarardı ağlardı
sonra barışırdık ben flüt çalardım,
ağlardık...