Ertelenen anlar

[naapsam]

Neleri nelere değişiyoruz? Değer mi acaba diye durup düşünmeden.
Sevdiğimiz için gecenin ikisinde yol kat edilmiyorsa, uyku tatlı geliyorsa....
Hangi zamanı kimlerden çalıyoruz? Çantada keklik gibi gördüklerimizden mi?
Şu saati kurma işini bir türlü ayarlayamıyorum. On dakika erkene kursam, onun verdiği rahatlıkla süre daha da uzuyor.
Vaktinde kursam telaşa kapılıyorum.
Çareyi buldum! Uyumak uğruna kahvaltısızlık. Yolda elime alacağım kuru bir poğaça ama on beş dakika fazla uyku.
Hayal etmiyor değilim şöyle beyaz örtülerde domatesli, peynirli, ballı kahvaltıyı ama...
İşe gelince telaş eder dururum, yapacaklarımı düşünmekten arkadaşlarıma esaslı bir günaydın diyemem.
Ne kaybettirir bana beynimi onlara verip, gözlerinin içine bakarak bir günaydın demem?
Ya da nasılsın derken seni gerçekten umursuyorum ve nasıl olduğunu merak ediyorum hissini ona belli etmem?
İşler mi durur? Kaç dakika kaybettirir bunları yapmak bana?
Annem aradığında 'işteyim şu an, bunları buradan konuşamam, akşama evden ara' dediğimde...
Akşam aradığında ise gündüz endoskopiye gittiğini, beni yanında istediğini söylemek için aradığını işitmek...
İşten eve gelip bir telaş yemeği yetiştirmeye çalışırken bütün gün beni özleyen çocuğumun bacağımdan çekiştirip bana sarılmak istemesi...
"Hayır yavrucum, şu an sana sarılamam, yemek yetiştirmem gerekiyor.
Ancak her iş bittiğinde - tabii o da ancak sen uyuduğunda, sen bilmem kaçıncı rüyanı görürken- seni öpebilirim" demem...
Uzun zamandır görmediğim arkadaşlarım yemeğe davet ettiklerinde bunun kahrolası bir toplantıya denk gelmesi, ama onların gitmesi...
Çok sevdiğim akrabamın doğum gününe sırf eşim keyif almıyor, diye sadece telefon etmem...
Pazar yürüyüşüne çıkmak için hazırlanırken yağmurun başlaması, oysa daha dün gitmiştim kuaföre, otur evde cips atıştır.
Yağmur mu? Vurmasın yüzüme damlaları. Nasılsa daha çok yağar' demem...
Böyle kaç tane anı, kaçırırız hayatta? Kaçını bir daha yakalama şansını verir hayat bize?
Annemizin endoskopisi kötü çıkarsa...
Evladımız hızla büyürken ıskaladıklarımız ve bir daha geri gelmeyen büyüme evreleri...
Dostlarla yapılan enfes sohbetler...
Aile ile yapılan her daim tat veren kahvaltılar...
Neleri nelere değişiyoruz? Değer mi acaba diye durup düşünmeden.
Sevdiğimiz için gecenin ikisinde yol kat edilmiyorsa, uyku tatlı geliyorsa...
Hangi zamanı kimlerden çalıyoruz? Çantada keklik gibi gördüklerimizden mi?
Ne kadar ilgilenmesek de, ne kadar az zaman ayırsak da, nasılsa yanımızda olacaklarından emin olduklarımızdan mı?
Ya o keklikler bir gün keklik olmaktan bıkarsa...
Ya onlar, 'al, istediğin hayatı sen yaşa. Ne olursa olsun biz arka fonda yokuz' derlerse?
Ya, 'her şeyi sizler için yapıyordum' yalanı ile baş başa kalırsak?
Ya!...
Ya yağmurun bir daha yağdığını göremezsek?!

 

[JaNTi]

MaLesef çogumuzun hayatı böyLe.Anı yakaLayıp o anı yaşiyamıyoruz.Çogumuz yarın ne yapacagının düşünde.Ama unutmamamız gerek şimdi şuan'ı yaşıyoruz ve 1 sn sonra hayatta olacagımız garanti degil.Her ertelemeler,hep ileriye atmalar...
Ve birgün geLio ne kadar Hata yaptıgımız anlıyoruz.Saçımızda ki beyazı görüp yaşlandıgımızı anlıyoruz.Nereye gitmişti bu kadar zaman hatırlamıyoruz bile.Dönüyordu ya teker herşey yolunda idi,bir yerde mola verir etrafımızdakilerle ilgilenirdik.Yok dostum yok bu hayat hiçde düşündügün kadar uzun degil.Kaybettiklerin arkandaki yolda kalanlar degil ki geri dönüp alasın.Sadece fotograflar da kalmasın anılar..!

 

[danger0]

güzel yazı, :cat:

 

[qeek23]

güzeldi.teşekkürler...
:cat:

 

[MeTaL]

Gerçekten güzel bu yazından birçok şeyi çıkartabiliyorum ama uygulama mı? Sanırım zor ...