bir çok arkadaşım gözümün önünde feci kazalar geçirdi, hala sakat olanlar var, gencecik arkadaşlarım vardı toprağa verdiğimiz, ve ben kendim, kafamda 40 dikiş atılacak bir yarık, suratın sağ yanı komle çizik, kürek kemiği çürümüş, avucumun içi minik minik taşlarla dolu iken, 6 km ötedeki hastaneye bile bir motosiklet arkasında gittim. iki hafta kadar sonra artık baş dönmeleri falan geçince, ve motor tamirden gelince, kafada kocaman bir sargıyla motorun üstüne çıkan yine ben. ben kaza gecesi yarı baygın halde yatarken bir çok kişiden duyuyordum, bir daha binmez artık diyorlardı.
ama şöyle bir bakıyorum, ilk motor deneyimimin üstünden yaklaşık 23 sene geçmiş, her defasında motorun kontağını çevirince aynı hazzı yaşamaya başlıyorum, yalnız çıktığım tenha yollarda türlü çocukluklar yapıyorum, bağıra bağıra saçma sapan şarkılar söylüyorum, sinirlendiğim kişilere gıyabında hunharca küfürler yağdırıyorum.
ama bunların hepsini yaparken eskisi ile şimdi arasında en büyük fark, aklımdan hiç çıkarmadığım 2 tane yavrum. mesela kask artık vücudumun bir parçası, eskiden 120-130 girilen virajlar artık 80-90 ile geçiliyor.