Daha öncede yazmıştım bu konuya gerçekten yazın beni derinden etkiledi ve etkilemeye devam ediyor. İnsanın en mutlu eden hisler olan aşk ve sevgi ile imtihan edilmesi herhalde en büyük azap ve ceza bana göre. Seni anlıyorum desem de anlamam mümkün değil çünkü yaşanılanı kimse senden daha iyi bilemez. İşi melankoliye getirmek istemiyorum ama hepimizin bu ve buna yakın olayları var kimisi hafif kimisi de daha ağır maalesef. Psikolojik destek dediğinde kendimi düşündüm. Bir zamanlar sevdiğim kişi ve ona erişememden ötürü ağıran saçların ve bozulan ruh sağlığım yıllar geçmesine rağmen halen toparlanabilmiş değil. Daha kötüsü sevebilecek kimseyi bulmak istemiyor ve bulamıyorum. Kalabalık arkadaşlar gruplarıyla eğlenirken kahkahanın zirve yaptığı noktada birden gülme hissi kesiliyor ve o derin yalnızlık duygusu zirve yapıyor. Mutlu olduğun zamanlarda bir şekilde ilişki durumu önüne geliyor ve keyfini kaçırıyor sanki illa herkes birisiyle birlikte olacakmış gibi. Çok doluyum bende bu konularda sayfalarca yazarım vaktim ve takatim olsa...
Herşeyin ilacı zaman evet çok doğru ancak bir sıkıntı var bizim zamanımız kısıtlı ve o bahsedilen zaman ne kolay kaybediliyor ne de kolay kazanılıyor...
Hayat bu işte..
Herkesin derdi kendine büyük..
Aynı evreleri yaşıyoruz farklı hikayelerde.. ama derimki tutma kendini yaz biryere birşeyler içinden geldiği gibi.. belki en yakın arkadaşına bile anlatamadığın şeyleri.. biriyle yada birileriyle paylaşmak zorunda da değilsin hem. Ki zaten çok da umrunda değil etrafındakilerin.
Öyle kolay değilki yüreğini çıkarıp koyup masanın üstüne al bak nasıl yanıyor kendine pay biç diyesin..
o gerçekten bir nebze mutlu olduğunu anladığında birden kesilen gülüşün ardından çıkıp yalnız başına bir köşede bir sigara yakmalar, insanlardan iyice uzaklaşmak kendini soyutlamak, olaylara tepkisiz kalmak, o boşvermişlik hissi, en yakınların üzülmesin diye hiç istemiyor olmana rağmen yalandan yapılan muhabbetler, motoruna binip nereye gittiğinden bile haberin olmadan yaptığın sürüşler, nadiren de olsa haala bilmediğin bir şehirdeyken aklında tasarladığın fantastik bir denk gelme senaryosu ve daha niceleri..
benim yaptığım eklentiler ne kadar tanıdık geldi değilmi sana da?
Bunlar yaşanılması gereken evreler belkide..
Yaşayalım ve görelim..
Ama sende dediğim gibi tutma o zehri içinde. Atılmış haliyle bile çok can yakıyor yapma bunu kendine. Al kağıdı kalemi ve başla ilk günden. Kendine karşı dürüst ol ve kaldırıp atma o yazıyı canın sıkıldıkça bunalıma girdikçe aç oku.. Bu yaşadığın sorunları basite indirgemese de sıradanlaştıracaktır.
Kal sağlıcakla
---------- Mesajlar birleştirildi - 15:13 ---------- bir önceki mesaj zamanı 09:27 ----------
Aşığın muhabbeti hiç çekilmiyor yaa
Bu konuya yazılmış böyle bir yorumun sözlükteki tam karşılığı 'çekemeyenin anten takması'dır. Ancak ben sana öyle bir cevap vermek istemiyorum.
Bilmiyorum senin tevellüt el verirmi bu örneği vermeye ama birşeyler anlatabilmiş olmak adına şansımı deneyeceğim..
Bir rahmetli halk ozanımız vardır, kör.. ve seside aslında çok güzel değildir ancak her muhabbet erbabı kişinin gidip tanışmak istediği, hayatından kendisine ders çıkarmak istediği bir kişidir kendisi. Öyleki kendisini anlatabilmek için adına belgeseller çekilmiş bir şahsiyet.
Peki bu insanın hem sesi güzel değil hemde fiziki engelleri varken bu kadar hatrının sayılma sebebini bilirmisin? (Yorumuna bakılırsa bilmiyorsun) Ben cevaplayayım yinede.. Sebebi bu kişinin Aşk'ı..
Nitekim halk ozanı olarak değil AŞIK sıfatıyla bilinir kendisi..
Nur içinde yatsın Aşık Veysel..
Niyetim kendimi birileriyle kıyaslama çabası değil ki zaten olamaz ama umarım anlatmak istediğim şekilde yansıtabilmişimdir sözlerimi sana..
Özetle; önce biraz saygı..
