- Katılım
- 26 Tem 2006
- Mesajlar
- 22
- Konu Yazar
- #1
Ben ne acılar çekmişim...
Adam “Ben böyle acı yaşamadım.” dedi parmağı kesildiğinde... Tam o sırada oradan gecen bir başka adamın eli yoktu, .adam güldü ve “O da bir şey mi?. Sen elini kaybetmek ne demek bilir misin” dedi. Tam o sırada kolu olmayan bir başka adam geçti oradan ve o da güldü. “Siz onlara acı mi diyorsunuz? Ben kolunu kaybetmiş bir adamım.” Dedi. Biraz sonra iki kolu ve bir bacağı olmayan başkası geldi.O da ayni şeyleri söyledi. “O da bir şey mi?Bana bakin benim vücudumun yarısı yok!” dedi. Onlar kendi aralarında tartışırlarken bir başka adam geldi. Adam hem sağır, hem dilsiz, hem de akil hastasıydı. Anlamsız anlamsız baktı ve hiçbir şey söylemedi...
...Ertesi gün ben geçtim oradan; tartışmaya devam ediyorlardı.
Çok daha ilginçtir,, herkes kendi söylediğinin en doğru olduğunu savunur. O halde herkes doğru söylüyor.
Yukarıdaki örnek aslında kendimizi pek tanımadığımızı ve diğerlerini de pek ciddiye almadığımızı gösteren muhteşem bir kanıt... Halbuki herkes, özel şeyler yaşar. Herkes için önemli olan şey başkadır. Birbirimizle sidik yarıştırmak yerine, birbirimizi anlamaya çalışsak çoktaaan anlardık. Anlardık, bazen senin için hiç önemli olmayan bir şeyin, bir başkası için en önemli olabileceğini anlardık, bazen bir başkası için hiç önemli olmayan bir şeyin, senin için en önemli olabileceğini...
(evet arkadaşlar bu yazıyı dostlarımla paylaşmak istedim)
Adam “Ben böyle acı yaşamadım.” dedi parmağı kesildiğinde... Tam o sırada oradan gecen bir başka adamın eli yoktu, .adam güldü ve “O da bir şey mi?. Sen elini kaybetmek ne demek bilir misin” dedi. Tam o sırada kolu olmayan bir başka adam geçti oradan ve o da güldü. “Siz onlara acı mi diyorsunuz? Ben kolunu kaybetmiş bir adamım.” Dedi. Biraz sonra iki kolu ve bir bacağı olmayan başkası geldi.O da ayni şeyleri söyledi. “O da bir şey mi?Bana bakin benim vücudumun yarısı yok!” dedi. Onlar kendi aralarında tartışırlarken bir başka adam geldi. Adam hem sağır, hem dilsiz, hem de akil hastasıydı. Anlamsız anlamsız baktı ve hiçbir şey söylemedi...
...Ertesi gün ben geçtim oradan; tartışmaya devam ediyorlardı.
Çok daha ilginçtir,, herkes kendi söylediğinin en doğru olduğunu savunur. O halde herkes doğru söylüyor.
Yukarıdaki örnek aslında kendimizi pek tanımadığımızı ve diğerlerini de pek ciddiye almadığımızı gösteren muhteşem bir kanıt... Halbuki herkes, özel şeyler yaşar. Herkes için önemli olan şey başkadır. Birbirimizle sidik yarıştırmak yerine, birbirimizi anlamaya çalışsak çoktaaan anlardık. Anlardık, bazen senin için hiç önemli olmayan bir şeyin, bir başkası için en önemli olabileceğini anlardık, bazen bir başkası için hiç önemli olmayan bir şeyin, senin için en önemli olabileceğini...
(evet arkadaşlar bu yazıyı dostlarımla paylaşmak istedim)
