- Katılım
- 1 Ağu 2012
- Mesajlar
- 136
- Konu Yazar
- #1
Biraz uzun yazacağım o yüzden şimdiden uyarıyorum 
Adim Bekir 25 yaşındayım. Yaklaşık 10 yıldır motosiklet kullanıyorum. Lisede cep telefonumu satıp aldığım plakasiz super51in üzerinden, yaklaşık 50 bin km ve beş altı motosiklet gecti. Hepsini ayri sevdim 2001 honda titan gibi, cin mali scooter gibi. Honda wave cup gibi. Ybr gibi. Şu an üniversiteden mezun olalı iki yil oldu. Bodrum gibi aşık olunasi bir yerde yaşıyorum. Kariyerimin basindayim. Okudugum bölümün sektöründeyim. Otelciyim özetle Bugüne dek illa ki her motorsever gibi kazalarim oldu. Çene altimda bes dikiş. Sol diz kapagimda 8 dikiş. Guzel hatiralar olarak kalacak. İyi dersler tabiki. Velhasıl simdilerde honda CBR250 kullaniyorum. İyi anlasiyoruz kendisiyle. Bazen sahil kesiminde yol olmamasi ve üçüncü vitesin üstünü görememek can sıkıyor ama ufak kacamaklarla 150-160 km hizlari görüyoruz. Evet mukemmel bi his. 100+km ile viraj donmek, kucuk hacimli araclarin yanindan uzayip gitmek. Dönüp bakilmak. Dikkat cekmek. Belli bi karizmasinin olmasi. Racing ile cok fazla tutkuyu doyurmak mümkün. Ama durun. Geçenlerde yine forumdan okudugum bir kaza ve kayip. Her ay bitmek tükenmek bilmeyen olumler. Olgun biriyim mantikla sürerim motosikleti bile. Düşünmem gerekti. Neydi alip veremedigim hizla? Suratin verdigi o mukemmel uçucu haz disinda neydi bana verdikleri? Tamam cok guzel bi his. Tamam o kaskin icinde atamadigin çığlıkları atip herseyi unutuyorsun. Tamam belkide en güzel meditasyon çeşidi. Belkide mükemmel kullaniyorsun ve kullanacaksin. Ama dedim kendime, hiçbir hissiyat ve olgu, benimle ilkokulda 10 lirayi paylasip okula gonderen o kadina dunyanin en büyük acisini yasatmaktan daha önemli daha değerli değil. Hiçbir 299 ekipmanin icinde başsız yatan ogluna, sana motosiklet alma dedim yavrum diye feryat figan aglayan babanin yuregindeki yangindan büyük degil. Dur dedim kendime. Sevdigin kizin bi başkasıyla dugun dernek kurdugunu hayal et. Evde tek bacakla yatarken issiz bes parasiz forumda takilip olacagin ameliyatlari yazmayi. Babanin aciyla baslayip zamanla nefrete donusecek o bakislarini hayal et. Soruyorum simdi kendime. Değer mi? O yüzden bi karar aldim. Cok istiyorum cc yukselteyim. 4 silindirin sahibi olup keyfini cikarayim. Ama yapmiycam. Evet cc yukselticem. Ama bundan sonra o siyah chopper~cruiserin uzerindeki gobeksiz fit genç olarak. Ve tek övünç kaynagim gordugum 299lar degil, devirdigim on bin km ler olacak. CBR250 yi chopper yapip ruzgari hissetmeye yolu yasamaya ve yolda olmaya devam edicem. Okuyup dinlediginiz icin cok teşekkür ederim. Ayrica Bodrum civarında yasayip chopper-cruiser kullanan dostlar var ise bi kahve ismarlayip o motorlarin felsefesi hakkında konusmak isterim. Uzun yasayin, uzun sürün arkadaslar. Belki benim evrelerimde bi dostum bunu okur ve benim gibi bazi kararlar alir. Selametle...
Adim Bekir 25 yaşındayım. Yaklaşık 10 yıldır motosiklet kullanıyorum. Lisede cep telefonumu satıp aldığım plakasiz super51in üzerinden, yaklaşık 50 bin km ve beş altı motosiklet gecti. Hepsini ayri sevdim 2001 honda titan gibi, cin mali scooter gibi. Honda wave cup gibi. Ybr gibi. Şu an üniversiteden mezun olalı iki yil oldu. Bodrum gibi aşık olunasi bir yerde yaşıyorum. Kariyerimin basindayim. Okudugum bölümün sektöründeyim. Otelciyim özetle Bugüne dek illa ki her motorsever gibi kazalarim oldu. Çene altimda bes dikiş. Sol diz kapagimda 8 dikiş. Guzel hatiralar olarak kalacak. İyi dersler tabiki. Velhasıl simdilerde honda CBR250 kullaniyorum. İyi anlasiyoruz kendisiyle. Bazen sahil kesiminde yol olmamasi ve üçüncü vitesin üstünü görememek can sıkıyor ama ufak kacamaklarla 150-160 km hizlari görüyoruz. Evet mukemmel bi his. 100+km ile viraj donmek, kucuk hacimli araclarin yanindan uzayip gitmek. Dönüp bakilmak. Dikkat cekmek. Belli bi karizmasinin olmasi. Racing ile cok fazla tutkuyu doyurmak mümkün. Ama durun. Geçenlerde yine forumdan okudugum bir kaza ve kayip. Her ay bitmek tükenmek bilmeyen olumler. Olgun biriyim mantikla sürerim motosikleti bile. Düşünmem gerekti. Neydi alip veremedigim hizla? Suratin verdigi o mukemmel uçucu haz disinda neydi bana verdikleri? Tamam cok guzel bi his. Tamam o kaskin icinde atamadigin çığlıkları atip herseyi unutuyorsun. Tamam belkide en güzel meditasyon çeşidi. Belkide mükemmel kullaniyorsun ve kullanacaksin. Ama dedim kendime, hiçbir hissiyat ve olgu, benimle ilkokulda 10 lirayi paylasip okula gonderen o kadina dunyanin en büyük acisini yasatmaktan daha önemli daha değerli değil. Hiçbir 299 ekipmanin icinde başsız yatan ogluna, sana motosiklet alma dedim yavrum diye feryat figan aglayan babanin yuregindeki yangindan büyük degil. Dur dedim kendime. Sevdigin kizin bi başkasıyla dugun dernek kurdugunu hayal et. Evde tek bacakla yatarken issiz bes parasiz forumda takilip olacagin ameliyatlari yazmayi. Babanin aciyla baslayip zamanla nefrete donusecek o bakislarini hayal et. Soruyorum simdi kendime. Değer mi? O yüzden bi karar aldim. Cok istiyorum cc yukselteyim. 4 silindirin sahibi olup keyfini cikarayim. Ama yapmiycam. Evet cc yukselticem. Ama bundan sonra o siyah chopper~cruiserin uzerindeki gobeksiz fit genç olarak. Ve tek övünç kaynagim gordugum 299lar degil, devirdigim on bin km ler olacak. CBR250 yi chopper yapip ruzgari hissetmeye yolu yasamaya ve yolda olmaya devam edicem. Okuyup dinlediginiz icin cok teşekkür ederim. Ayrica Bodrum civarında yasayip chopper-cruiser kullanan dostlar var ise bi kahve ismarlayip o motorlarin felsefesi hakkında konusmak isterim. Uzun yasayin, uzun sürün arkadaslar. Belki benim evrelerimde bi dostum bunu okur ve benim gibi bazi kararlar alir. Selametle...
