Ondan ayrılınca yani bir daha göremeyeceğini anlayınca, görünmez bir güç gelip boğazını sıkar yutkunamazsın.
Gözlerin dolar ama sıkarsın kendini ağlamamak için, yatağa girince o gelir aklına.
Sabah evden çıkarken camdan sana el sallamasını istersin ama boştur cam.
Dinlediğin bir şarkı onu hatırlatıyorsa sana, dinleyemezsin ağlamamak için, hatta uzunca bir süre müziksiz yaşamak zorunda kalırsın. Çünkü her şarkıda onu anlatan bir şey bulup çıkarırsın.
Bazen yemek bile hazırlayamazsın onu hatırlatır diye.
Güneşli bir yaz gününde yolda ilerlerken, dikiz aynana baktığında onu görmek istersin, ama gördüğün tek şey arkadan gelen metal yığınları olur.
Ondan kalan bir kaç parça somut anın varsa eğer, hep yanında taşırsın. Ancak bir kere bile olsa çantandan çıkarıp bakamazsın o anı(cık)lara.
Sevişirken, gözlerini kapatıp onu hayal edersin kollarının arasında. Aslında dokunduğun o sıcak pürüzsüz tenin, bir başkasına ait olduğunu bilsen de hayali yeter sana o an.
Tamam artık unutuyorum, eskisi gibi hatırlamıyorum, geçti bitti sanırım diye düşünerek yatağa girersin.
Sonra bir bakarsın tekrar berabersiniz. O eski mutluluk, o deli dolu neşe, tekrar sarmış ikinizi. Hemde sımsıkı...
Sonra sağına dönersin. Gözlerini ovuşturup kendine geldiğin an hala yatakta olduğunu anlarsın. Anlarsın ki; gece yatağa girerken sadece kendini kandırmaya çalışmışsın ama onu bile becerememişsin...
Ve başa sarar tekrar her şey.
İzmariti atıp sifonu çektiğinde bile o vardır aklında...
İşte böyle bir şey sanırım aşk.
