- Katılım
- 21 Şub 2016
- Mesajlar
- 23
- Konu Yazar
- #1
Evet itiraf ediyorum yaz sonu yaptığım geziyi bende soğuk kış günleri gösterimine sakladım. Orta derece yakın yerler diyeceğim bir gezi oldu. Toplam 360 km civarı yol yaptım. Yolun insicamında 1500 metrelerde bir dağ da aşıyorsunuz ve hakikaten serindi ve ıssızdı..
Temelli de ilk mola, arılar müsade etmedi yola devam ettik..
Yolumun üstünde Yunus Emre Türbesi olduğunu biliyordum. Zaten en çok görmek istediğim yer orasıydı.
Üç ayrı mezarı varmış gibi görünüyor Yunus un .. Fakat durum öyle değil. İlk mezarı, içeride Dergah Müzesinde eski siyah beyaz fotoğraflarda görünen çok sade bir mezar var. 1940 lar da Demiryolu nu yapan Fransızlar,Yunus un mezarına 4 metre mesafeden geçirmişler demiryolunu. Bu yüzden mezar aşağıda görünen yere taşınıyor 40-50 yıl önce.. Üstü kapalı olarak görünen yer ise bir anıt mezar olarak inşa ediliyor. Böylece Yunus un bir şiiri adeta kendi mezarında gerçekleşmiş oluyor.
İlahi,bir Aşk ver bana
Neredeyim bilmeyeyim
Yavı kılayım Ben beni
İsteyiben bulmayayım
Kedi kesinlikle Dergah ın maskotu, uykusundan uyanması için uzun süre okşadım ancak bu kadar tepki verdi.
Türkmen Dergahında yörük çadırı olmaz mı? Çay ikram bir şey yersen onu ödersin.
Eveett aşağıdaki Resim de göreceğiniz yazı da Dünya ya bir manifesto gibi. Bazılarına kapak olsun. Açıkçası bana kapak oldu...Ben bu yolculuğa bu yazıyı okumak için çıkmışım meğer.. Pisagor Roma da yaptığı tapınağın giriş kapısına ...Buraya Geometri Bilmeyenler Giremez... yazdırmış.. Aşağıdaki yazı da bu dergah a kimlerin girmesinin kendisine pek faydası olamayacağını, önce kapıda yazan yazının manasına erişmesi gerektiğini , ondan sonra eşikten içeri adım adıp nasibini arayabileceğini ne eksik ne fazla söylemiş... Söz ola kese başı.. Söz ola pişire aşı..
Abdalın karnı doyunca gözü yolda olurmuş...
Bozkır da bir vaha.. Gürleyik şelalesi..
Su değirmeninde tam buğday unu üretiyorlar. Değirmenci ile su sesleri ve değirmen sesi arasında sohbet muhabbet. Bana közde yapılmış kara demlik çayı ikram etti. Dediğine göre resimlerde görünen, bir şelale bir havuz şeklinde, eğer bir kilometre yukarı yürüsem aynen böyle gidiyormuş. Bu muhitin denizi gibi adeta.. Bozkır da bir vaha.. Düşünmeden edemiyorum, O.. Dolap ne için inilersin diye başlayan dizeleri yoksa buralarda mı yazdı Yunus..
Motosikleti masa gibi kullanıp ,ayaküstü atıştırarak biraz güç topladım.. Buraya tekrar Nisan da sonra Mayıs ta gelmeli diye düşündüm. Bu kadar kalabalık olmayacaktır. Haziran Temmuz Ağustos da ise mutlaka Cuma cumartesi günlerini içine alacak şekilde kamplı gelinirse Pazar kalabalığına kalmadan daha doğal olacaktır her şey..
İşte bu hiç hesap ta yoktu. Gürleyikten çıkıp, Beypazarı yoluna varmak için sanırım 40-60 km arası ilerlemiştim ki Taptuk Emre Dergah ı ile karşılaştım. Bu kadar yakın olduklarını bilmiyordum. Taptuk Emre ve Yunus Emre ..İki Emre ilk defa dikkatimi çekti. Üstadının soy adını almış Yunus.. İnanılmaz sade bir yer.. Ve 800 yüzyıl dır ayakta..
Beypazarı yol ayrımına geldiğimde Eskişehir SRIDERS ten Aytekin zincir yağlamama yardım etti. Onlarda 10-12 motor Eskişehir den Nallıhan a gelmişler, dönüş yolunda kısa bir mola vermişlerdi..
Yorgunluk başladı, bu geziyi Beypazarı'nda büyük dilim baklava ve harika demli bir çay ile ödüllendirmeliyim.. Beypazarı na gelene kadar arkamdan, ta dibime yaklaşan kamyon ve tır şoförlerine sesleniyorum.. Ulan plaka yı okumak için yaklaşıyorsan ne zahmet ediyorsun.. Etme.. Paraşüt gibi plaka neyini okuyamıyorsunuz anlamıyorum.. Hem ne bu acele.. Relax... Sakin ol... Eninde sonunda menzile ulaşacaksın.. Çevreni ıskalıyorsun hızla geçip giderken... Panik yok yauww yetişir işler...
Temelli de ilk mola, arılar müsade etmedi yola devam ettik..
Yolumun üstünde Yunus Emre Türbesi olduğunu biliyordum. Zaten en çok görmek istediğim yer orasıydı.
Üç ayrı mezarı varmış gibi görünüyor Yunus un .. Fakat durum öyle değil. İlk mezarı, içeride Dergah Müzesinde eski siyah beyaz fotoğraflarda görünen çok sade bir mezar var. 1940 lar da Demiryolu nu yapan Fransızlar,Yunus un mezarına 4 metre mesafeden geçirmişler demiryolunu. Bu yüzden mezar aşağıda görünen yere taşınıyor 40-50 yıl önce.. Üstü kapalı olarak görünen yer ise bir anıt mezar olarak inşa ediliyor. Böylece Yunus un bir şiiri adeta kendi mezarında gerçekleşmiş oluyor.
İlahi,bir Aşk ver bana
Neredeyim bilmeyeyim
Yavı kılayım Ben beni
İsteyiben bulmayayım
Kedi kesinlikle Dergah ın maskotu, uykusundan uyanması için uzun süre okşadım ancak bu kadar tepki verdi.
Türkmen Dergahında yörük çadırı olmaz mı? Çay ikram bir şey yersen onu ödersin.
Eveett aşağıdaki Resim de göreceğiniz yazı da Dünya ya bir manifesto gibi. Bazılarına kapak olsun. Açıkçası bana kapak oldu...Ben bu yolculuğa bu yazıyı okumak için çıkmışım meğer.. Pisagor Roma da yaptığı tapınağın giriş kapısına ...Buraya Geometri Bilmeyenler Giremez... yazdırmış.. Aşağıdaki yazı da bu dergah a kimlerin girmesinin kendisine pek faydası olamayacağını, önce kapıda yazan yazının manasına erişmesi gerektiğini , ondan sonra eşikten içeri adım adıp nasibini arayabileceğini ne eksik ne fazla söylemiş... Söz ola kese başı.. Söz ola pişire aşı..
Abdalın karnı doyunca gözü yolda olurmuş...
Bozkır da bir vaha.. Gürleyik şelalesi..
Su değirmeninde tam buğday unu üretiyorlar. Değirmenci ile su sesleri ve değirmen sesi arasında sohbet muhabbet. Bana közde yapılmış kara demlik çayı ikram etti. Dediğine göre resimlerde görünen, bir şelale bir havuz şeklinde, eğer bir kilometre yukarı yürüsem aynen böyle gidiyormuş. Bu muhitin denizi gibi adeta.. Bozkır da bir vaha.. Düşünmeden edemiyorum, O.. Dolap ne için inilersin diye başlayan dizeleri yoksa buralarda mı yazdı Yunus..
Motosikleti masa gibi kullanıp ,ayaküstü atıştırarak biraz güç topladım.. Buraya tekrar Nisan da sonra Mayıs ta gelmeli diye düşündüm. Bu kadar kalabalık olmayacaktır. Haziran Temmuz Ağustos da ise mutlaka Cuma cumartesi günlerini içine alacak şekilde kamplı gelinirse Pazar kalabalığına kalmadan daha doğal olacaktır her şey..
İşte bu hiç hesap ta yoktu. Gürleyikten çıkıp, Beypazarı yoluna varmak için sanırım 40-60 km arası ilerlemiştim ki Taptuk Emre Dergah ı ile karşılaştım. Bu kadar yakın olduklarını bilmiyordum. Taptuk Emre ve Yunus Emre ..İki Emre ilk defa dikkatimi çekti. Üstadının soy adını almış Yunus.. İnanılmaz sade bir yer.. Ve 800 yüzyıl dır ayakta..
Beypazarı yol ayrımına geldiğimde Eskişehir SRIDERS ten Aytekin zincir yağlamama yardım etti. Onlarda 10-12 motor Eskişehir den Nallıhan a gelmişler, dönüş yolunda kısa bir mola vermişlerdi..
Yorgunluk başladı, bu geziyi Beypazarı'nda büyük dilim baklava ve harika demli bir çay ile ödüllendirmeliyim.. Beypazarı na gelene kadar arkamdan, ta dibime yaklaşan kamyon ve tır şoförlerine sesleniyorum.. Ulan plaka yı okumak için yaklaşıyorsan ne zahmet ediyorsun.. Etme.. Paraşüt gibi plaka neyini okuyamıyorsunuz anlamıyorum.. Hem ne bu acele.. Relax... Sakin ol... Eninde sonunda menzile ulaşacaksın.. Çevreni ıskalıyorsun hızla geçip giderken... Panik yok yauww yetişir işler...
Son düzenleme:
2 hafta kadar önce Ankara Beynam'a kadar gittim merkeze döndüm. 7-8 saat soğuğu hissettim içimde. Kemiklerim buz kesti.
