Son Vapur
Seni götüren vapur rıhtımdan ayrılırken,
Eşlik etmedi ona, bu defa hiçbir martı
Çımacı bile üzgün... halatları alırken
Sen hiç görmedin ama deniz birden karardı.
Sustu, Kadıköy hayvan çarşısındaki sesler;
Hiçbir köpek, hiçbir kuş şarkı söylemiyordu
Çiçekçi kadınların ellerindeki güller,
Boyunlarını büküp, apansızın kurudu
Tavla sesi kesildi sokak kahvelerinde,
Aşıklar birbirinin ellerini bıraktı...
Buz kesti bütün çaylar garsonların elinde
Bir sürü yabancı göz, bana kederle baktı
Seni götüren vapur ayrılırken rıhtımdan
Tüm Kadıköy, benimle olduğu yerde dondu
Sen hiç duymadın ama iskeledeki saat
Kırık bir ''tık'' sesiyle, belki de ilk kez durdu.
Attila Şanbay
Annem Gibi İstanbul
Güzel Marmara incebelli çaybardağında,
Sağımda Bostancı var, solda Heybeliada
Gurup vakti bulutlar dönerken eflatuna,
Tüm hazları sığdırdım bu küçücük kayığa
Sezen Aksu söylüyor küçük pilli radyomda;
''Ah İstanbul'' şarkısı şimdi kulaklarımda
Güneş kızıl yakutlar bırakırken sulara,
Dudaklarımdan öper yaktığım son sigara
Küreklere asılma zamanı yaklaşıyor
Şarap da pek az kalmış, ha bitti ha bitiyor..
Sesleniyor İstanbul; ''akşam oldu,gel'' diyor,
Bu şehir beni tıpkı, annem gibi seviyor.
Attila Şanbay
Benim kuzen. Oda yazar birşeyler.
