- Katılım
- 10 Ağu 2013
- Mesajlar
- 324
- Konu Yazar
- #1
Herkese selam...
bu satırları neden yazıyorum hiçbir fikrim yok... 16 17 yaşında yaşamam gereken duyguları şimdi yaşayınca çok ağır geliyor...
Değerli forumdaşlar kız arkadaşımdan ayrıldım ve çok kötü durumdayım... yaklaşık bir buçuk senelik beraberliğimize geçen hafta itibari ile nokta koyduk... daha önce hiç değer vermediğim kadar değer verdim ve hiç sevmediğim kadar çok sevdim... hatta daha önce sevgi nedir bilmediğimi onunla farkettim... ikimizde 30 yaşındayız ve kendisi geçen kıştan beri vanda öğretmen ben ise izmirde mühendisim... 2 kere yanına gittim yani mesafeler konusunda bir sıkıntım yok... bir süredir aramızda çeşitli tartışmalar var ve hiç birisi halledilemeyecek şeyler değil... ancak kız arkadaşım ilişkimizin başından beri olmayacak şeyleri kafasına takıyor... bana birisi anlatsa seni istemiyor bak ayrıl uzatma derdim ama bunun farkında olarak 1 yıldan fazladır sevgim için mücadele ediyordum... hatalarım da var kesinlikle kolay bir insan değilim ama bu hatalar ilişkimizi bu derece yıpratacak şeyler değil... yani ilişkimizin en başından beri acı gerçek şu ki kız arkadaşım benim onu sevdiğim kadar beni sevmiyor... benim ona gösterdiğim ilgi kadar bana ilgi göstermiyor... benim ona değer verdiğim kadar bana değer vermiyor... sanıyorum herşeyim onun olduğunu bildiği için böyle yapıyor... sanıyorum adan zye kendimi açtığım için beni kolay sanıyor bilmiyorum ama durum maalesef bu... bu kadar emeği lüzumsuz konularla hiç etti... yine konuşmaya gittim ve yine ikna edeceğimi biliyordum ancak bu sefer kardeşinin benim hakkımda attığı mesajda beni küçümsediğini gördüğümde sinirden deliye döndüm ve orayı hemen terkettim... sizlere tavsiyem şu ne kadar severseniz sevin eğer karşınızdaki bayan her durumda bu ilişkinin yürüyemeyeceği sonucuna varıyorsa daha fazla uzatmayın... hatta kimseyi çok sevmeyin... kimseye kendinizi açmayın... unutmayın bir gün öyle bir çekip gider ki yaptığı haksızlığı kendinize yediremezsiniz... ben onun şu şu hareketlerini görmezden geldim ama o benim çok basit hatamı bile büyütüyor diyorsanız siz de benim durumuma düşmeye yakınsınız demektir...
sizlerden ricam da ne olur içimdeki bu sıkıntı nasıl geçecek birisi anlatsın... odamda oturdukça içim daralıyor ama motosiklete binmek istemiyorum çünkü saçma hareketler yapıyorum... içim şişti... benim de haksız olduğum dünya kadar konu var ama bana ve ilişkimize yapılan haksızlığın yanında devede tüy kalır... bana bu üzüntülü durum nasıl geçecek biri söylesin lütfen....
bu satırları neden yazıyorum hiçbir fikrim yok... 16 17 yaşında yaşamam gereken duyguları şimdi yaşayınca çok ağır geliyor...
Değerli forumdaşlar kız arkadaşımdan ayrıldım ve çok kötü durumdayım... yaklaşık bir buçuk senelik beraberliğimize geçen hafta itibari ile nokta koyduk... daha önce hiç değer vermediğim kadar değer verdim ve hiç sevmediğim kadar çok sevdim... hatta daha önce sevgi nedir bilmediğimi onunla farkettim... ikimizde 30 yaşındayız ve kendisi geçen kıştan beri vanda öğretmen ben ise izmirde mühendisim... 2 kere yanına gittim yani mesafeler konusunda bir sıkıntım yok... bir süredir aramızda çeşitli tartışmalar var ve hiç birisi halledilemeyecek şeyler değil... ancak kız arkadaşım ilişkimizin başından beri olmayacak şeyleri kafasına takıyor... bana birisi anlatsa seni istemiyor bak ayrıl uzatma derdim ama bunun farkında olarak 1 yıldan fazladır sevgim için mücadele ediyordum... hatalarım da var kesinlikle kolay bir insan değilim ama bu hatalar ilişkimizi bu derece yıpratacak şeyler değil... yani ilişkimizin en başından beri acı gerçek şu ki kız arkadaşım benim onu sevdiğim kadar beni sevmiyor... benim ona gösterdiğim ilgi kadar bana ilgi göstermiyor... benim ona değer verdiğim kadar bana değer vermiyor... sanıyorum herşeyim onun olduğunu bildiği için böyle yapıyor... sanıyorum adan zye kendimi açtığım için beni kolay sanıyor bilmiyorum ama durum maalesef bu... bu kadar emeği lüzumsuz konularla hiç etti... yine konuşmaya gittim ve yine ikna edeceğimi biliyordum ancak bu sefer kardeşinin benim hakkımda attığı mesajda beni küçümsediğini gördüğümde sinirden deliye döndüm ve orayı hemen terkettim... sizlere tavsiyem şu ne kadar severseniz sevin eğer karşınızdaki bayan her durumda bu ilişkinin yürüyemeyeceği sonucuna varıyorsa daha fazla uzatmayın... hatta kimseyi çok sevmeyin... kimseye kendinizi açmayın... unutmayın bir gün öyle bir çekip gider ki yaptığı haksızlığı kendinize yediremezsiniz... ben onun şu şu hareketlerini görmezden geldim ama o benim çok basit hatamı bile büyütüyor diyorsanız siz de benim durumuma düşmeye yakınsınız demektir...
sizlerden ricam da ne olur içimdeki bu sıkıntı nasıl geçecek birisi anlatsın... odamda oturdukça içim daralıyor ama motosiklete binmek istemiyorum çünkü saçma hareketler yapıyorum... içim şişti... benim de haksız olduğum dünya kadar konu var ama bana ve ilişkimize yapılan haksızlığın yanında devede tüy kalır... bana bu üzüntülü durum nasıl geçecek biri söylesin lütfen....