Öncelikle motorumu çok ama çok...kkk seviyorum.Ama şöyle düşününce de bu sevgiyi şizofreni derecesine getirmeye gerek yok kanımca

İşimi bırakamam,çünkü yaşamak zorundayım.Ev kirası,gıda vs...Sevgilimi eğer hayatımın kadını diyebileceğim biriyse bırakmam.Ama şu da bir gerçek,hayatınızı paylaşacağınız kişiyle hayata bakışınız ortak olmalı:wiinkk:Arabamı motor garaja sığmıyor diye durduk yere satmam.Bir şekilde motorumu garaja sığdırırım:cherry:Aileyi saymıyorum bile

Arkadaşlar lütfen yanlış anlamayın.24 yaşındayım ve motorum yüzünden işimi vs. kaybetme lüksüm yok.Belki 30 lu yaşlarımda soruya bir çırpıda hepsinden vazgeçebilirim derim:cherry:Yani kısacası ayı dayı meselesi(Durduk yere patrona motor yüzünden rest çekmek şimdilik yemez):cherry: