Ducati 2011 MotoGP Takımı (Foto Galeri)

[Erhan]

Tüm Fotoğraflar için Tıklayın...

 

[Syanur]

Tarihinin en kötü sezonunu yaşamış olabilirler...

 

[RruDeBoyY]

1 şansım daha olsaydı yarışçı olurdum sırf şöyle kızlar şemsiye tutsun diye

 

[zeda3000]

Egzozlar ve arka kuyruk tamamen degismis. Ilk dikkatimi ceken bu oldu. Egzozlarinda agzi delikli metal ile kapali. Sanirim back fire icin. Yada traifk polisi ceza kesiyor

Ducatiye Rossinin gecmesi cok bir sey degistirmedi. Aci gercek halen ortada. Stoner bu motoru Paul Smart tan cozmus ikinci pilot. Ducati japonlara gore cok daha guclu ama kullanimi cok daha karmasik bir motor. O karmasikliktan dogru gucu cikarmak her pilotun yapabilecegi bir is degil.

 

[Syanur]

Paul SMART demişken, daha önce okuduğum ve çok hoşuma giden bir yazı paylaşmak istedim. Kendisi için mükemmel bir anı olmuş Ducatinin başarı hikayesi;

Paul SMART's Imola200 '72 victory - DUCATI

Paul Smart's victory at the 1972 Imola 200 was the start of Ducati's superbike success. It still continues today with Troy Bayliss currently leading the WSBK championship. Paul Smart tells the story:

"I was riding for Team Hansen Kawasaki in America and to be honest, the pay was not good. I got a basic wage of $12,000 a year and this was just not enough to live on.

"My wife Maggie phoned me and said that she'd got this ride for me on a Ducati at Imola. All that I knew about Ducati was that they made out of date singles, and I didn't even know where Imola was, but Ducati paid my airfare and there was £500 wages, win or lose, so I was up for it.

"I flew from Atlanta, where I had been racing, to London and then straight on to Milan. By the time I arrived, I was dead on my feet. The only thing I wanted Ducati to give me was some food and a bed.

"I got straight off the plane and was taken to Modena circuit which is in the centre of the old town of Modena, near to Ferrari's factory. I got the sense that something big was happening because there was a load of Ducati staff and designer Ingenere Fabio Taglioni himself. The first thing which struck me was that bike looked awfully long. It was clearly a road machine and didn't look too exciting. The lug for the road bike's centre stand was still in place. In the paddock, they put a bolt through this and used the centre stand normally. I'd never, ever seen this done on a race bike!

"The bike looked much too long and too big to be a serious race machine but I was immediately impressed by Taglioni who reminded me very much of Doug Hele at Triumph - a good listener, very enthusiastic with a big smile and carrying a very clear picture of the complete race bike in his head. Like Hele, he knew what was needed to make the whole bike work and this encouraged me no end.

"Having just got off the vicious two-stroke Kawasaki H2TR, the Ducati felt really slow because it It didn't rev very much - only to 8250rpm.

"The handling was very slow too. It took an age to turn and ground clearance was limited but it was very stable at speed. I liked it a lot.

"The Ducati race team manager, Franco Farné, asked me what I wanted changing and I told him that the TT100 road tyres had to go. They were worried that race tyres would wear out in the 200 mile race but there was no way I could ride fast and safely on road tyres.

"I also needed a much faster reaction throttle because I had damaged my wrist in the North-West 200 and it was really weak and didn't have much movement in it.

"After the last session, I was completely exhausted and just wanted to go to bed. I brought the bike back to the pits and all the Ducati mechanics were jumping up and down. I had just broken Ago's outright lap record - and he had been riding his 500c Grand Prix bike.

"When we arrived at Imola I could see that this was a huge event from the size of the crowd. I saw Ago and he said not to worry about him because the MV was certain to blow up and in any case, it was shaft drive and didn't handle.

"I never took anything for granted but Bruno Spaggiari, my team mate, and me were both setting very fast times in qualifying so I felt confident that we would be in with a chance.

"My big worry was the bike. It's not like today when race bikes run forever. There was always something dropping off these old things so they need to be constantly nursed. In particular, I thought that the big v-twin engine would knock heck out of the clutch and I didn't want to destroy it before the first corner.

"I got away well but Ago was leading. As he had predicted, after a few laps the MV blew up and that put me in the lead. Then I lost first gear. This wasn't much of a problem, since the engine pulled so well, but what worried me was that there might be a piece of broken metal floating around inside the gearbox waiting to lock everything up and kill me.

"This put me off for a few laps and then I got my confidence back, passed Bruno and the job was done.

"During the last few laps of the race you could hear the screaming voices of the fans above the sound of the engines. I was used to enthusiastic crowds in England but this was something different.

"Bruno and I crossed the finish line first and second and I relaxed for the first time since boarding the plane in Atlanta. I remember riding the bike back into the pit lane and seeing the faces of the entire race team, especially Taglioni and Ducati's Managing Director, Fredmano Spairani. Total elation. This was a big deal for Ducati.

"Before the race, the Ducati team manager Franco Farné was so confident that Bruno and me were going to be first and second that he got us to agree to pool the prize money and split it 50/50 regardless of who won. I was pleased to do this and I think I took home about £5,000 - which was a lot of money.

"Ducati had also promised me the bike if I won and, with my past experience of manufacturers' promises, I didn't believe them. But I was wrong and sure enough they did give me the bike and I've still got it today and it's now on display in the Ducati museum in Bologna."

 

[zeda3000]

Yazi guzel ama bu sitedeki insanlarin yuz de kaci bu kadar iyi ingilizce biliyorki. Onu tercume edip koyar isen bu insanlarin bilgi haznesine buyuk bir iyilik yapmis olursun derim

 

[Syanur]

İngilizcesi olan ama daha önemlisi vakti olan birisi çevirirse ben de sevinirim. İşteyim ve vaktim yok. Ama çevirmeyi çok isterdim çünkü tekrar okuğumda nekadar zevkli bir yazı olduğunu hatırladım. Başkalarının da okumasını isterdim(zaten o yüzden buraya paylaştım, olduğu kadar artık). Ayrıca çevirmiş olsam bile "bilgi haznesine büyük katkı yapacağım insanlar"ın bu sitenin % kaçını oluşturduğunu az çok tahmin edebiliyorum.

 

[takendy]

Çok iyi derecede İngilizce bilen azınlıktan biri olarak tüm yazıyı okudum ki etkilenilecek yada merak edilesi pekte birşey yok...

Çok iyi derecede İngilizce bilmeyen sitedeki insan çoğunluğuna duyrulur....r:

 

[zeda3000]

Bana musade edin ceviriyim o zaman , anlasildi is basa dustu. Bu insanlarin bir seyler ogrenmesi lazim , tek motor tarihcesi ramzey yada kanunininki degil.

 

[Syanur]

Bana musade edin ceviriyim o zaman , anlasildi is basa dustu. Bu insanlarin bir seyler ogrenmesi lazim , tek motor tarihcesi ramzey yada kanunininki degil.

Eline sağlık diyebilirim ancak, teşekkürler. Açıkçası merak edilmeyecek bişeyler olduğunun belirtilmesine rağmen eve gidince çevirmeyi düşünüyordum. Ben şahsen Ducati gibi bir firmanın tarihindeki önemli(belki de kırılma) noktalarından birisi olduğu, süper MV-Agustayı mağlup ettikleri ve taa Amerikalardan gelen bir yabancının eline bukadar bakar oldukları için beğenmiştirm. Neyse işe döneyim, arada bir uğrarım

 

[zeda3000]

Paul Smart 1972 Imola 200 yarisini Ducati Superbike kazanarak basariya ilk adimlarini atmistir. Halen Troy Bayliss ile birlikte WSBK sampiyonluguna liderlik etmektedir.Paul Smart hikayesini soyle anlatmaktadir:


O zamanlar Hansen Kawasaki takiminda Amerikada yarisiyordum , acikcasini soylemek gerekir ise ucretler cok iyi degilgi. Temelde senelik 12.000 USD kazaniyordum ve bu yasamak icin yeterli bir ucret degildi.



Esim Maggie beni aradi ve benim icin bir Ducati ile Imolada bir surus ayarladigini soyledi. Tek bildigim Ducatinin modasi gecmis tek silindirli motor yaptigi ve Imolanin nerde oldugunu dahi bilmedigimdir. Ama Ducati benim ucak biletimi 500 Pound olarak odedi ve kaybetsem yada kazansam dahi bu ise girmemi sagladi.

Ben Atlanta dan uctum. Londra uzerinden Milonaya vardim. Ayaklarimin ustunde yorgunluktan bitkin durumdaydim. Tek istegim Ducatinin bana bir yemek ve yatacak bir yer vermesi idi


Ucaktan indigim gibi beni Modena merkezine yani Modenanin antik sehrinin oldugu yere goturduler. Ferrari fabrikasina cok yakin bir yerdeydi. Burda buyuk bir seylerin oldugunun hissindeydim cunku orda bir suru Ducati calisani ve bas tasarimci Fabio Taglioni bizzat bulunuyordu. Ilk izlenimimde motosiklet fazlasi ile uzun duruyordu. Siradan bir yol motoru gibi duruyor ve hic heycanlandirici bir motosiklet gibi degildi. Motorun orta sehpa kulaklari halen sasinin uzerinde duruyordu. Pedler normal yol motorunun aynisi idi. Hic bir yaris motorunda boyle siradan parcalari gormemistim.


Motosiklet cok uzun ve cok buyuk gorunuyordu. Ben oncelikle Taglioni den cok etkilenmistim bana direk Triumph tan Doug Hele ye animsatiyordu. iyi bir dinliyici , hevesli, buyuk bir gulumsemesi olan, ve aklinda cok net bir yaris motosiklet resmi olusturmus birisiydi. Hele gibi ne yapmasi gerektigini cok iyi biliyordu.


Bildigim olan sadece hircin bir Kawasaki H2TR iki zamanli idi. Cunku Ducati cok yavasti sadece 8250 rpm devir yapabiliyordu.

Gidon kontrolu cok yavasti. Tur capi dusuktu (Bu benim eklentim halen cok dusuk) ama hiz yapmak icin cok uyumlu bir makina idi.Bu motoru sevmistim,

Ducati yaris takim kaptani Franco Farne motorda ne degistirmek istedigimi sordu bende TT100 yol lastiklerinin gitmesi gerektigini soyledim. Onlar 200 millik bir yarista duz yaris lastiklerinin cabuk biterek sorun cikaracagindan endise ediyorlardi ama boyle bir lastik ile hizli ve guvenli bir yaris yapmanin imkani yoktu.

Ayrica bana cok daha hizli ve hasas bir gaz kolu lazimdi cunku North West 200 de bilegimi incitmistim. Yarista bilegimi cok oynabilecek bir kabileyim kalmamisti.

Son toplantidan sonra ,artik tamamen tukenmis ve tek istedigim sey ise yatagima kavusmakti. Motoru pit alanin arkasina getirdim ve Ducati mekanikcileri asagi yukari kosturuyorlardi. Cunku Agos pist zamani rekorunu kirmistim. ve o 500cc Grand Prix motoru ile yarisiyordu.

Ne zamanki Imolaya vardim, orda buyuk bir halk kalabaligini gordum. Ago orda gordugumde bana telaslanmami soylediler cunku MV kesinlilkle abartiliyordu ve saft aktarmali idi ve kontrolu zordu.

Ben daha onceden hic taninmamistim ama Bruno Spaggiari benim takim arkadasim ve ben cok hizli bir pist suresine sahiptik ve bunu gizlilik icinde kimseye yada diger yariscilara soylememistik

Benim en buyuk endisem motosikletti. O motorlar bugunki gibi her daim calisan ve giden motorlar degildi. Her zaman bir sey kopabilir yada dusebilirdi. Her daim bakim ve kontrol edilmesi gerekiyordu. Bu buyuk V cift silindirli motorun daha ilk donemecte debriyaji yerinden sokeceginnden korkuyordum. (Simdi anladikmi neden kuru debriyaj var)

Ben yoluma koyuldum ama Ago liderligini surduyordu. bir kac turdan sonra MV sorun cikardi ve ben liderlige oturdum. Ve o anda birinci vitesimi kaybettim. Bu buyuk bir problem degildi. cunku her daim motor surekli hareket halinde idi.Ama her an motorun icinde birinci vitesten kopan bir parca baska bir yere takilip bir yerlere parca firlayabilir yada vites kutusu tamamen takilip beni oldurebilirdi.

Bu benim guvenimi sarsmisti ama bir kac tur sonra guvenimi geri kazandim ve Bruno gecerek gorevimi yerine getirdim,

Devam eden son bir kac tur sonrasi seyircilerin cilgin cigliklarini motorun gurultusunun arkasindan duyabiliyordum. Daha once Ingilterede coskulu halkinonunde motor kullanmistim ama bu baska bir seydi.

Bruno ve ben bitis cizgisine pespese girdik ve ilk defa Atlantadan baslayan yolculugumda rahatlamistim. Pit alananina girdigimde ordaki insanlarin suratlarini hatirliyorum ve ozelikle Tagliono ve Ducati muduru Fredmano Spairani . Tamamen bir gururdu. Bu ducati icin buyuk bir durumdu.

Yaris oncesi Ducati Takim sefi Franco Farne buyuk bir gizlilik ile benim ve Bruno anlasmiti ve kimin once birinclik aldigina bakmaksizin tum odul ucretini aramida 50/50 paylastiracagi konsunda anlasmistik. Buni ben rica etmistim ve ben eve o gun 5000 Poun gotrudum bu buyuk bir para idi.

Ve ayrica Ducati bana eger yarisi kazanir isem motosikleti bana verecegini soylemisti. Buna inanmamistim ama ben yanildim gercektede motoru bana hediye ettiler. Bu motorun halen sahibi benim ve bugun Bologna daki Ducati muzesinde sergileniyor.


Cevirileri cok hizli yaptim hatam var ise kusura bakmayin. Amac arkadaslarin o zamanki durum ve yarislar hakkindaki olaylardan bilgi alabilmesidir.

 

[Syanur]

Eline sağlık, gayet güzel bir çeviri olmuş. Resimler de ayrı bir güzel +1