Evlilik hayali olmayan biriyim.Dolayısıyla çocuk hayalimde yok.3 yeğenim var ve bebek-çocuk hemşiresiyim.
Fazlasıyla çocuklarla iç içe bir meslek.
Daha bugün bir anneye serum taktım,çocuğuyla rulokat yiyip çay içtik.
Türk aile yapısı ve çocuk kültürünü bana sorun yani.
Her ebeveyn çocuğunun zekiliğini kanıtlamaya çalışır.Hep yaptıkları başardıklarını söyler.Kötü huyları olursa neden uzun sürdüğünden yakınır.Oysa iyi özelliklerinin ne kadar kalıcı olmasını iaterlerse kötü özelliklerininde hemen hemen o hızda sonlanacağını bilmez.Sabırsız olur.Çocuğun uyumunu beklerler ona uyum sağlamazlar.felçli gibi 4 yaşında yemek yedirirler.Bırak kendi yesin,düşsün,çabalasın değil mi.çocuk ana dilini öğrenmeden yabancı dil yada din eğitimi vermeye çalışırlar.nasıl bir karmaşaya sebep olduklarını farketmezler.oysa hepsinin bir zamanı vardır.ilk eğitimler yemek,tuvalet,kişisel hijjen,oyun odaklı yaratıcılık,üretim,çevreyi dünyayı tanıtmak,hayvanları çimeni,kumu toprağı öğretmektir.kendini korumayı,yabancıları öğretmelidirler.trafik,alışveriş(ihtyaçları belirtmek)ahlaki öğütler,yanlış ve doğru arasındaki var öğretilmelidir.Karar vereblmeli karar alabilmelidir.
Yetenekleri gözlemlenmeli.uzar gider bunlar.
Yerine göre kontrol edilmeli yerine göre özgür bırakılmalı.Yaşam alanına saygı duyulmalı.Onlar da insan,küçük insan.